Í dag er Valborgsmässa. Ég veit ekki alveg af hverju eða hvers vegna en dagurinn virkar eins og sumardagurinn fyrsti. Það fara allir út og hlusta á kóra syngja, setja upp stúdentshúfurnar sínar og ungmennin detta í það. Þetta er í fyrsta skiptið sem ég stjórna ekki kórnum mínum sem ég hafði þangað til síðasta vor. Hins vegar var ég beðinn um að syngja með í karlakór sem var settur saman af nemendum skólans og við sungum af svölunum yfir kaffiteríunni. Nokkur dæmigerð karlakórsvorlög sem við æfðum tíu mínútum áður en við sungum. Sumt þekkti ég vel en annað hafði ég aldrei heyrt þó svo að þetta væri alveg klassískt. Svo var ég beðinn um að stjórna sem var dálítil kúnst þar sem maður þurfti að syngja um leið og lesa annan tenór prima vista og taka með allar fermötur, ritardandó, bindiboga og andanir sem eru orðnar hefð en standa ekki í nótunum. En kvenpeningnum í skólanum þótti þetta náttúrlega æðislegt enda ekki amalegar raddir.
Fyrir fyrstu Valborgsmässuna mína var talað um í kórnum hvort allir ættu ekki að hafa "studentmössa" sem ég vissi ekki alveg hvað var. Hélt helst að það væri svunta af einhverjum ástæðum. Þótti það frekar skrítið að maður skyldi hafa stúdentssvuntu. Mér datt kannski í hug að þetta væri eitthvað í sambandi við húsmæðraskóla en kórinn minn tilheyrði Verslunarháskólanum þannig að þetta meikaði engan sens. En svo kom í ljós að þetta þýðir stúdentshúfa. Þær eru mjög fjölbreyttar í útliti, oft með einhvern dúsk og ansi litríkar. Í fyrra gat ég verið með mína og þótti hún nokkuð merkileg. Sérstaklega þetta með að taka þetta hvíta af eftir eitt ár og svo er hún svona svört og drungaleg eftir það.

Á kóræfingunni í gær kom skoskur bassabásúnuleikari úr sinfóníunni til að kenna okkur framburðinn í verki eftir James McMillan við ljóð eftir Robert Burns. Hann komst í svo mikinn ham og fór að lesa fleiri ljóð eftir Robbie Beeeerns og hann las þau á SKOSKU (nota bene ekki geilísku heldur skosku). Maður skildi ekki orð. Svo tók ég eftir að það litu voða margir á mig. Þegar hann var búinn þá sögðu margir að þetta væri nú bara alveg eins og íslenska og spurðu hvort ég skildi þetta. Ég náði einu orði.... held ég... hann sagði einhvern tímann "september" en að öðru leiti.....hmmm. Þegar ég vann á Hótel Sögu áttum við öll erfiðast með að skilja Skotana af öllum þjóðernum, þó svo þeir töluðu ensku.
"Swewanfurdanæ"
"Sorry, Could you repeat that sir."
"Sewanfurdínæn"
"Once again sir."
"Sewanfurtínæn."
"????....uhm... Oh... Seven forty nine. Of course sir. Here you are"
"(That's what I've been saying.... you....)"
Hvað er með þetta fólk. Nennir það ekki að hreyfa munninn. Ég skil ekki hvernig þú ferð að því að búa þarna Torfi.
En fólki fannst þetta svona líkt íslensku. Það var eitthvað sem minnti á ð og þ hljóðin og svoleiðis. Ég kenndi nebblega kórnum íslensku síðustu jól þegar ég stjórnaði verki eftir Báru Grímsdóttur á jólatónleikunum.
Svo átti ég að sjá um karlana aftur í heilar 40 mínútur og átti bara að æfa eitt stykki. Ég sá ekki fram á að það myndi endast í svo langan tíma en svo var alveg nóg að gera og þeir sungu þetta svo undurfallega í lokin. Svo vildu þeir syngja "skógarvatnslagið" aftur því þeir sögðust ekki hafa hlegið svona vel og innilega í mörg ár. En það gafst því miður ekki tími til þess.

Ég er fórnarlamb betlara, skoðanakannanafólks og góðgerðarstofnanasafnara. Ég er alltaf stoppaður niðri í bæ. Fólk eltir mig út um allt. Hvað skoðanakannanir varðar þá passa ég oftast ekki inn í markhópinn. Ég er annað hvort of ungur, of gamall, án vinnu eða þá að ég drekk ekki kaffi. Í dag kom kona hlaupandi á eftir mér þegar ég var niðri í bæ (það var nota bene nokkur hundruð manns þarna) og þessi kona var alveg eins og óframfærna, mjóróma vinkona hennar Dörmu í þáttunum um Dörmu og Greg. Hún spurði hvaða morgunblöð ég les og við sögðum upp Göteborgsposten í haust og lesum helst netið og þá passaði ég ekki inn í könnunina. Svo er ég alltaf spurður til vegar. Líka í útlöndum þó svo ég sé nýkominn til borgarinnar. Það finnst mér reyndar allt í lagi. Gaman að maður lýtur ekki út fyrir að vera túristi.

Áðan var Júróvsjónþáttur í sjónvarpinu. Það voru sýnd 11 lög sem munu keppa í Istanbúl og það voru dómarar frá öllum Norðurlöndunum sem spáðu um gengi lagsins í keppninni. Frá Íslandi var Eiríkur Hauksson. Okkur Hrafnhildi fannst eins og þetta væri Laddi að herma eftir Eiríki Haukssyni. En hann var ansi góður. Talar svona fína norsku. Svo var Hrafnhildur svo ánægð að hann skyldi hafa losað sig við permanentið.

Nú er ég að fást við hljómsveitarverk eftir Brahms: Variasjónir yfir stef eftir Haydn. Eftir að hafa fengist við Bartok og fyrst og fremst Stravinski þá virkar þetta frekar einfalt. Stravinski er með svo flókinn rytma og mikið að gerast. En fyrir vikið þá gat kennarinn minn leyft sér að vera mjög smámunasamur. Það er svipað með hann og suma aðra kennara sem ég hef haft að hann verður á stundum dáldið þreyttur á mér vegna þess að ég hef svo ákveðnar skoðanir hvað varðar túlkun og það kemur æ oftar fyrir að ég er ósammála honum. Það er sama sagan með þá orgelkennara sem ég hef haft. Ég fæ stundum þennan svip: Æ, geturðu ekki bara spilað eins og ég!

Þetta var einn af þessum dögum!
Ég þurfti að hafa mikið fyrir þvi að koma mér á fætur og drösla mér í skólann því ég þurfti að vera mættur þar klukkan hálf tíu (nei, ég er ekki að grínast... hálf tíu!). Ég ætlaði að fylgjast með tveimur orgelkennslustundum en þegar ég mætti var enginn þar. Það mætti enginn fyrr en eftir klukkutíma. Ég fór bara að æfa mig á orgelið í staðinn. Ég ætla að spila á það á útskriftartónleikunum og það er mjög ásetið. En einu sinni sem oftar var eitthvað að. Núna var það að tvístrikaða c á aðalmanúalnum lá niðri og hljómaði ekki neitt. Það var rosalega truflandi. Til að þið skiljið hvað ég þurfti að ganga i gegnum ætla ég að skrifa það sem eftir er af greininni án þess að nota ð.
Svo hófst næsta kennslustund og þeim nemanda fannst óge slega óþægilegt a hafa ekkert C. Hún var líka a spila stykki í C-dúr. Svo hringdi Jan (stjórnandakennari minn) og þegar ég var búinn a tala vi hann í tæpa mínútu dó batteríi í símanum mínum. Þetta er í þri ja skipti sem síminn deyr hjá mér í mi ju samtali vi hann. Tvisvar dó rafhla an og einu sinni var inneignin búin. Og alltaf skal samtali rofna þegar hann er í mi ri ræ u og hann fattar ekkert fyrr en eftir langa mæ u a hann hefur ekkert heyrt frá mér. Vi þyrftum a koma okkur upp einhvers konar systemi þannig a ma ur gefi frá sér hljó á fimm sekúndna fresti.
Svo þurfti ég a gera munnlega og skriflega gagnrýni um þýska kennslubók í orgelimpróvisasjón (bókin var nóta bene á þýsku). En í þeim í tíma þá var tíminn útrunninn á ur en kom a mér því a ein bekkjarsystir mín þurfti a tala svo miki um suzukiorgel kennslufræ ina. Hún er tæplega fimmtug og er ein af þessum konum í háskólalífinu sem þarf svo miki a tala og láta ljós sitt skína. En tíminn var sem betur fer framlengdur um hálftíma og ég gat komi þessari gagnrýni frá mér.
Svo var ég alltaf a rekast á orgelnemann minn. Vi hittumst ca 5 sinnum á göngum skólans. Fyrst var þetta: "Hej, hej." Næst: "Hej igen." Svo: "Hej, he, he. Þú veist. Alltaf að hittast." Og svo framvegis.
Svo mætti ekki söngnemandinn minn. Hann sem er alltaf svo stundvís og samviskusamur. Og þegar ég kom heim og setti símann í hle slu heyr i ég tvenn skilabo frá honum þar sem hann sag ist ekki geta komist. Var me kvef. Týpískt hann. Haf i hringt tvisvar til a vera viss um a ég hef i fengi skilabo in.

(Nú skal ég hætta að ekki skrifa ð. Þið eruð búin að þjást nógu mikið. Munið bara að ég gat ekkert gert að þessu vandamáli með c-ið). Það voru nú nokkrir skemmtilegir punktar við daginn. Karin (orgelkennarinn minn) bað mig um að leysa sig af á orgeltónleikum í Hagakirkjunni 19. maí þegar hún er í Austuríki að vígja orgel mannsins síns. Svo vildi Hrafnhildur hafa Pizzukvöld (yfirleitt er það ég sem sting upp á því). Það gæti legið í því að ég átti að sjá um matinn og var búinn að lýsa því yfir að það yrðu afgangar og svoleiðis.
Karlakórsæfingin á mánudaginn gekk vel. Við höfðum fimm lög og áttum að velja nokkur til að flytja á vortónleikunum. Þrjú af þeim voru týpísk karlakórslög sem okkur tókst að gera mjög vel, eitt var tangó lag sem mönnum þótti ekki henta og svo var eitt lag sem var dáldið flókin tónsmíð. En það gekk ekki því þegar við komum að síðasta taktinum voru allir flyssandi. Við reyndum aftur og þá voru allir með tárin rennandi niður kinnarnar. Við sáum ekki fram á að geta flutt lagið án þess að hlæja. Þetta var rosalega hátíðleg og alvarleg tónlist en textinn var víst: Vaknaðu litla skógarvatn... litla skógarvatn. Já vakna, vakna, vatn, þú skóóógarvatn. Svo voru menn raulandi þetta það sem eftir lifði af kvöldinu.

Það er einhver undarleg árátta hér í Svíþjóð að skammstafa allt. Það er svosem líka skammstafað að vissu leyti á Íslandi, það er t.d. alltaf talað um MR og FB en í blöðunum er yfirleitt notaður allur titillinn fyrst og svo skammstafað það sem eftir er greinarinnar. Hér er t.a.m. alltaf talað um LO í blöðunum og fréttunum og ég hef aldrei heyrt hvað það stendur fyrir. Ég veit að þetta er starfsgreinasambandið eða e-ð svoleiðis. Þegar ég spyr fólk Í skólanum hvað það sé að gera segjast sumir vera í ML. Og þegar ég spyr hvað það sé þá er svarið: Það er gamla GG, svona ca. KK og IE. Það segir mér bara ekki neitt. Nú veit ég reyndar að ML þýðir Musiklärare.

Í dag hringdi Oskar kunningi minn og spurði hvort ég vildi koma með sér á OD í Konserthuset. Hvað á maður að trúa að það sé? Ég hélt kannski að það væri eitthvað íþróttalið. En þetta reyndist vera karlakórinn Orphei Drängar sem er einn af bestu karlakórum heims. Ég verð að viðurkenna að ég hef ákveðna fordóma gagnvart karlakórum. Það er mjög erfitt að fá þá til að syngja hreint og þar sem raddlegan liggur svo hátt og fyrir 1. tenór og lágt fyrir 2. bassa verður þetta oft ansi mikil öskur í toppnum og skruðningar í botninum. En OD syngja fallega, mjúkt og eins og einn maður þrátt fyrir að þeir séu 80 kallar á öllum aldri (frá 20 til rúmlega 60). Svo var efniskráin mjög metnaðarfull og oft ansi flott. Frekar óvenjuleg fyrir karlakór en þeir geta leyft sér þetta þar sem þeir troðfylltu 1200 manna salinn (það var búið að vera uppselt í marga mánuði). Eftir síðasta lagið undu þeir sér ansi fljótt í aukalögin og tóku fjögur svona týpísk vorlög. það var reyndar ansi týpískt karlakór. Maður var varla byrjaður að klappa þegar þeir tóku næsta aukalag.

Það var skemmtileg tilviljun að Oskar skildi hafa hringt í mig því bara rétt áður hafði ég fengið nótur að nokkrum karlakórslögum sem ég á að æfa með Pro musica á mánudaginn á meðan Jan æfir konurnar í verki eftir Villa Lobos. Það verður spennandi að vita hvort maður nái að láta þá syngja eitthvað í líkingu við OD.

Ég byrjaði daginn á því að horfa á myndband af talfærunum. Það var læknir sem stakk þræði með myndavél á endanum upp í nefið á sér þannig að maður gat séð raddböndin í aksjón. Mjög áhugavert. Ég hét því að ræskja mig aldrei framar eftir að hafa séð hvernig þetta afmyndast allt saman við þá athöfn.
Ég fór líka á hádegistónleika með orgelkennaranum mínum. Hún spilaði í tónleikaröð sem er búin að vera í allan vetur með tónlist Bachs í nýju ljósi. Hún improviseraði í kringum fjóra orgelkórala úr Orgelbuchlein ásamt slagverksleikara. Ég verð nú bara að viðurkenna það að þetta voru óvenjulegastu orgeltónleikar sem ég hef sótt. Stundum var þetta voða spennandi og flott og stundum ekki og stundum alls ekki. Í fjórða og síðasta verkinu þá stóð einn gamall maður upp, greip skjalatöskuna sína og strunsaði út um leið og hann hristi hausinn. Mér þótti það bara tilheyra sérstaklega af því að í gær sagði kennarinn mér að hún hefði spilað verk eftir Ligeti sem byggir á því að organistinn spilar stóra hljóma eftir nótunum og registrantinn impróviserar á tökkunum, t.d. hálfútdregnir takkar, engir takka o.s.frv. (ég hef einu sinni registrerað fyrir hana í þessu sama verki). En á þessum tónleikum kom gamall maður til hennar eftir á og sagði hvað honum þætti þetta frábært og samtímis var annar gamall maður sem hundskammaði prestinn fyrir að leyfa að þetta væri spilað í kirkjunni.

Úff. Hvernig er hægt að borða svona mikið. Ég er ennþá ekki búinn að jafna mig eftir allt súkkulaðið, svínabóginn og ég veit ekki hvað. Eyjó kom til okkar og kenndi mér að hanna vefsíðu. Hann vildi meina að þetta væri ekkert mál en það þarf að gera ansi mikið bara til að birta eina setningu. Þetta venst ábyggilega. Ég byrjaði aðeins að kynna mér þetta í gær og þetta er voða spennandi. Málið er bara að fikta nógu mikið og þannig lærir maður best. Það er ágætt að kunna þetta upp á framtíðina að gera.

Ég þurfti að fara í skólann í dag. Var í söngtíma. Söngkennarinn minn lifir fyrir kennsluna nú þegar hann er hættur að syngja opinberlega og fannst alveg ómögulegt að sleppa úr kennslu þessa vikuna (því ég á að vera í söngtímum á mánudögum). Svo þegar Lars (organistinn í Oscar Fredriks kirkjunni) hringdi í mig og bað mig um að leysa sig af í messu í dag fannst honum það frekar léleg afsökun að ég þyrfti að vera í söngtíma. Ég ætti kannski að útvega vottvorð frá söngkennaranum og sýna Lars.

Mér tókst líka að æfa mig alveg heilmikið á orgelið í dag. Ég hafði samband við Hallgrímskirkju um daginn og fæ að spila á tónleikaröðinni þar í lok júlí og Erla Elín sem sér um þetta vildi helst að maður spilaði eitthvað íslenskt. Þannig að ég fór í gegnum þær íslensku orgelnótur sem ég er með en verð nú bara að segja það að þar var ósköp lítið sem höfðaði til mín. Gunnar Reynir Sveinsson er nú reyndar fínn. Ég hef spilað eitt verk eftir hann (Tilbrigði við Jesú mín morgunstjarna) og svo fann ég í dag Tilbrigði við Nú vil ég enn í nafni þínu og það var bara fínt. En hin verkin voru annað hvort frekar ómerkileg, augljósar kópíeringar af einhverju öðru eða framúrstefnu tilraunastíll (sami tónn spilaður 32 sinnum og svoleiðis). Ég hugsaði með mér að ég gæti sennilega gert betur sjálfur og þá hugsaði ég aftur: "Já, ég get ábyggilega gert betur sjálfur." Þannig að ég ætla að reyna það. Semja sjálfur fyrir þessa tónleika. Það flokkast náttúrlega undir íslenska tónlist. Ég var að hugsa um að nota hollenska sálminn "Þú mikli Guð" að einhverju leyti sem ég hef alltaf haldið upp á.

Gleðilega páska eða "Påskemorgen slut i sorgen" eins og sagt er í fjölskyldunni minni.
Það er ekki gert eins mikið úr páskahátíðinni og aðdraganda hennar eins og á Íslandi. Skírdagur er til að mynda ekki frí dagur hér og svo skjóta menn bara upp flugeldum strax á laugardeginum. Svo var ég að tékka á sjónvarpsdagskránni og það er eiginlega ekkert trúarlegt þar. Það er bara sjónvarpsmessa (sem er hvort eð er á hverjum sunnudegi). Það bara sýnt "búningamyndir", annars vegar mynd um frumflutning 3. sinfóníu Beethovens og hins vegar Amistad. Mér finnst svona "búningamyndir" alveg ferlega leiðinlegar. Það er allir svo uppteknir af því að vera í gömlum 18. aldar fötum og tala öðruvísi, m.ö.o. ofboðslega tilgerðarlegt!

Það er nú annað en við Hrafnhildur sem höldum upp á páskana með því að borða svínasteik með puru og súkkulaðipáskaegg sem er náttúrlega í beinum tengslum við upprisu Frelsarans út af því að ..... ehhhh..... hérna....... jáááá...... hann bauð lærisveinunum upp á ommilettu þegar þeir voru búnir að fatta að hann var upprisinn? Eða eitthvað þannig.
Nei þetta hefur auðvitað ekkert með kristindóminn að gera. Þetta eru leifar af frjósemishátíðinni. Ég var mjög hissa þegar ég byrjaði í kirkjutónlistarnáminu að heyra hvað það eru mikið af málamiðlunum í kristindómnum. Þetta er allt meira eða minna slegið saman í eitt við hinar hefðirnar (úr Gyðingdómnum og heiðninni).

Já þetta var nú góður Simpsons þáttur. Reyndar voru þeir tveir.
Var að koma heim eftir að hafa spilað á tónleikum í Oscar Fredriks kirkjunni. Það gekk svaka vel, alla vega af minni hálfu. Kórinn átti það til að vera dáldið undir tóni við og við. Svo spilaði ég stykki eftir Liszt sem ég hef ekki spilað síðan á vorprófinu í fyrra. Hrafnhildur var á tökkunum og stóð sig mjög vel. Það var síður en svo auðvelt. Hún stóð sig meira að segja betur en organisti kirkjunnar sem var á hægri hliðinni. Hann gleymdi nebblega að setja inn einn takka sem ég tók sem betur fer eftir og gat leiðrétt. Merkilegt hvað reyndir og færir organistar veigra sér við að vera svona registrant. Þessi saup kveljur þegar ég bað hann, orgelkennarinn minn vill helst ekki registrera og Hans Davidsson orgelprófessor sem hefur verið með Masterclass í skólanum sagðist vera alveg afleitur í þessu.

Jamm og já.
Í dag tókst mér að fara út með Skrám. Honum finnst voða gaman að vera úti en ekki að fara út. Það er mikil barátta maður þarf því miður að reyna að gabba hann en hann er farinn að þekkja brögðin og felur sig undir sófa eða rúmi. Það er svo fínn skógur bara 30 metrum frá útidyrunum sem honum finnst voða gaman að skoða.
Nú verð ég að gera smá hlé til að horfa á nýjan Simpsonsþátt.

Í dag kom vorið. Ansi hlýtt, alla vega eftir hádegi. Allir á peysunni og mig langaði svo að hafa nemendur mína úti í dag en það var dálítið erfitt, sérstaklega með orgelnemann. Hún var voða dugleg í dag. Hún er voða músíkölsk og skilur svo vel þegar ég útskýri fyrir henni en það er ekki alltaf sem hún er búin að æfa sig mikið. Söngnemandinn var líka voða duglegur. Það er alveg týpiskt með hann að ég var búinn að undirbúa nokkur söngleikjalög og gospel fyrir hann til að hann halda áhuga hans en honum finnst skemmtilegast að syngja þessi gömlu klassísku lög.
Það gekk alveg ágætlega með Pro Musica á mánudaginn, alveg eins og mig grunaði að nóturnar sátu rétt mjög fljótt og þá fór maður strax í að móta og þannig. Svo voru kórtónleikar með kirkjumúsíkerkórnum í gær og það gekk voða vel og var ágætlega sótt. Ég söng nokkrar sólóstrófur, ein var ansi strembin nótnalega séð, frekar atónal en það tókst ágætlega.
Var að koma af sinfóníutónleikum. Sem tónlistarnemi fær maður miða á 20 kr. sem er alveg æðilegt en sætin eru á fyrstu bekkjunum þar sem hljómburðurinn er ekkert svo góður en maður reynir að finna laus sæti annars staðar. Í kvöld var það Mozart og Haydn, mjög vandað og fágað og stjórnandinn (Christian Zacharias) stjórnaði frá píanóinu og er mjög fær, en Haydn sinfónían var ekkert sérstök.
Á morgun er fyrirlestur í orgelsmíði og þá ætla ég að reyna að finna fína stellingu til að sitja.
Donka

Já Markús minn. "...og um ennið hélt." Ég sel það ekki dýrara en ég keypti það. Ég varð mjög ánægður í fyrra þegar ég komst loksins að því hvað Ellen Kristjánsd. syngur í Einhvers staðar einhvern tíman aftur (sem er eitt besta íslenska dægurlagið):
"Það er alveg nóg af sorg og sút,
svo ég ætla eitthvað út,
finna einhvern félagsskap
því hik þú veist er sama' og tap."

Og hvað segir eiginlega Aretha Franklin í Respect: R-e-s-p-e-c-t find out what it means to me. R-e-s-p-e-c-t ... (og hvað svo). Ég hef alltaf sungið "Take care t-c-t" án þess að mér hafi fundist það meika einhvern sens. Hún Ellen Degeneres var að benda á þetta í einu af uppistandinu sínu, hún er alveg frábær. Ég horfði nú eiginlega aldrei á þættina hennar en hún er mjög fyndin á sviði.

Fyndnasta misskilninginn á bróðir minn sem söng á árum áður: Baby, now that I've drowned you I can let you go! Sem á reyndar að vera: Baby, now that I've found you I can't let you go! Og systir mín söng: Lítill fugl á ljúfum teini. Eins og það væri verið að grilla greyið fuglinn en það á víst að vera: Lítill fugl á laufgum teigi.

Þetta minnir mig líka á allar jarðarfarirnar sem maður var að syngja við. Stundum vorum við að skiptast á sögum og hlógum og hlógum og þurftum svo að fara inn mjög alvarleg og syngja. Eitt það fyndnasta var þegar við vorum að tala um Faðir vor (sem mér finnst alltaf svo asnalegt þegar bænin er kölluð Faðir vorið)
Það er vor
þúsund metra' á himnum.
Helgi! (stytt nafn)
til komi þitt ríki.
Verði þinn vilji svo á jörðu sem á himni. Gef oss í dag vort daglegt brauð og fyrirgef oss vorar skuldir svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum (hér þurfti mamman að gera hlé á bæninni og hlaupa í símann og þegar hún kom aftur og spurði son sinn hvert þau voru komin þá sagði hann: Við vorum komin að nautunum.)
Eigi legg þú ost í frysti (Hann Guð kann að gefa góð heimilisráð)
Heldur frelsa oss frá illu.
Því þitt er ríkið, mátturinn og dýrðin að eilífu.
Amen.

maggiragg@hotmail.com

Nú var ég að koma frá að spila í orgel continium í Stabat mater eftir Pergolesi í Oscar Fredriks kirkjunni. Það gekk nú bara vel. Allir voða ánægðir. Það var reyndar dáldið óþægilegt fyrir mig því kórorgelið er til hliðar og strengirnir og stjórnandinn nokkrum metrum frá mér og ég þurfti að horfa á hann í speglinum og konsertmeistarinn sneri baki í mig. En þetta blessaðist allt saman. Við náðum að renna einu sinni í gegnum stykkið með öllum og svo var konsert þannig að það gilti að vera vel vakandi fyrir öllu. Við hljóðfæraleikararnir æfðum reyndar sér í tæpan klukkutíma í safnaðarheimilinu og þá spilaði ég á píanó. Það er nú alveg merkilegt að þótt þetta sé alveg eðal barokkstykki þá varð þetta svo djassað þegar maður spilar á píanó með kontrabassa. Um jólin spilaði ég undir hjá barnakór á píanó og með mér spilaði kontrabassaleikari og það var alveg sama sagan þar. Allt varð svo djassað. Mér finnst þetta voða flott samsettning.

Það er búið að vera projekt vika í skólanum; fyrirlestrar, masterclass og kóræfingar, þ.e. sitja voða mikið. Furðulegt hvað maður verður fljótt þreyttur á að sitja þegar maður er á svona fyrirlestrum. Maður veltir sér um á stólnum, krossleggur fætur í allar áttir og teygir úr sér á allan hátt. Svo getur maður setið marga klukkutíma á kóræfingum og verður ekki vitund þreyttur á því að sitja. Þetta er svipað og þegar ég fer á búðarráp með Hrafnhildi. Ég verð alveg uppgefinn í löppunum eftir 10 mín. (stundum 5 mín.). Ég tók eftir því um daginn að ég dreg lappirnar á mjög sérstakan hátt. Síðast þegar við fórum á svona búðarráp þá tókst mér að haga fótunum betur og nú er þetta vandamál sennilega úr sögunni. Nú er bara að einbeita sér að fyrirlestrarstellingunni.

Það skemmtilegasta við vikuna var að ég var beðinn um að sitja í dómnefnd fyrir inntökupróf í stjórnun (ensambleledning) í skólanum. Við vorum bara tveir í dómnefndinni, gáfum einkunnir og bárum okkur svo saman í lokin. Umsækjendurnir áttu að stjórna serenöðu fyrir strengi, einu kórstykki og svo etýðu fyrir tvö hljóðfæri. Þau máttu velja hvaða verk og hvaða hljóðfæri áttu að spila (völdu sem sagt úr umsækjendahópnum). Serenaðan var yfirleitt flutt af málmblásturshljóðfærum og það hljómaði yfirleitt alveg hræðilega.
Á morgun er það svo Pro Musica og svo hefst kennsla samkvæmt stundarskrá á ný. Bæ ðe vei... nú erum við búin að skipta yfir í sumartíma þannig að nú erum við tveimur tímum á undan Íslandi.
maggiragg@hotmail.com

Jibbí!
Kórstjórinn fyrir Pro Musica (Jan Yngwe) var að hringja í mig til að biðja mig um að sjá um kóræfinguna nú á mánudaginn. Hann kemst sennilega ekki sjálfur. Þetta verður fyrsta æfingin fyrir vortónleikana í maí og þess vegna mun ég þurfa að kenna þeim ca. þrjú ný lög. Það verður alla vega "Dieu! qu'il la fait bon regarder!" úr Trois chansons eftir Debussy sem ég söng með Hljómeyki fyrir nokkrum árum. Alveg æðisleg tónlist. Mjög tilfinningarík og hljómarnir eru afar spennandi. Þetta var í fyrsta skipti sem ég söng á frönsku og ég man hvað mér þótti það erfitt. Svo er það verk eftir Skotann James McMillan og annað eftir sænska konu fyrir kór og sex slagverksleikara. Ég hef ekki séð þau verk en bæði hljóma mjög spennandi. Svo verður sennilega tekin upp gömul verk og dæmigerð vorlög.
Það sem er svo gott með kórinn er að meðlimirnir eru svo flínkir í nótnalestri enda allir tónlistarmenntaðir. Nóturnar sitja rétt nánast frá byrjun. En þetta er jafnframt erfitt fyrir mig því þá þarf maður að fara beint í að móta og túlka strax á fyrstu æfingu. Hefði þetta verið "venjulegur" kór þá hefði maður rennt nokkrum sinnum í gegnum verkin til að leiðrétta nóturnar og um leið fengið tækifæri til að heyra stykkið og þá gefst manni tími til að mynda sér skoðun um túlkun, hvaða hljóm maður vill og farið í smáatriði. En þetta þarf maður yfirleitt að gera beint með Pro Musica.
Ég hef áður séð um æfingu og það var fyrsta æfingin fyrir jólatónleikana í haust þar sem ég kenndi þeim "Eg vil lofa eina þá" eftir Báru Grímsdóttur og æfði eitt verk (Änglanatt) eftir kórstjórann. Bára sló náttúrlega í gegn hjá kórnum og svo ég monti mig aðeins þá gekk mér betur að stjórna verki kórstjórans heldur en honum þegar hann mætti í vikunni á eftir (enda sögðu nokkrir við mig að ég hefði stjórnað betur). Alla vegna. Þetta verður spennandi.

Skrámur er eitthvað lasinn. Hann pissar blóði. Ég fór með hann á dýraspítalann í gær og hann fékk nokkur lyf og svo lagast þetta líklega eftir viku. Við vitum það hér á þessu heimili að ef það er búið að draga fram sófann og rúmið frá veggnum og allt á rúi og stúi þá hefur annað hvort okkar verið að reyna að fá Skrám í búrið sitt. Það eru mikil átök enda er ég með klóruför á bringunni og uppáhaldspeysan mín er orðin dáldið slitin.

Ég var að komast að einu mér til mikillar furðu. Þið vitið lagið með Bó: "Ég sá Hana' á skólaballinu' í gær" þá er settning seinna í laginu sem ég hef ALLTAF sungið: "... og upp að ljósastaurnum hallaði ofurmennið ég" og fannst það bara fínt, eitt það besta í textanum, fín kaldhæðni þetta, en svona er það bara ekki samkvæmt einhverri vefsíðu sem Hrafnhildur var að sína mér. Textinn er víst: "... og upp að ljósastórnum hallaði og um ennið hélt." Huhh! Ég gef nú ekki mikið fyrir það.

Þá virðist húsnæðismálin vera að leysast.
Það er nebblega hún Daniella í Stokkhólmi sem vill skipta við okkur. Hún er með íbúð rétt hjá Fridu fyrrverandi sambýliskonu Hrafnhildar og íbúðin er algjörlega endurnýjuð. Nú er það bara leigusalinn sem þarf að samþykkja okkur. Það tekur u.þ.b. tvær vikur. Við höfum smá áhyggjur af því að þeir hafni okkur þar sem við erum ekki búin að fá vinnu (hvorugt okkar búið að sækja um). Hrafnhildur var að ganga frá umsókninni sinni fyrir talmeinafræðistöðu í Stokkhólmi og það var voða flott hjá henni. Ég hef merkilegt nokk aldrei gert svona umsókn. Þó hef ég unnið á þó nokkrum stöðum. Yfirleitt hefur mér bara verið boðin vinna og þá hefur þetta bara verið ákveðið í gegnum símann. Einu sinni var ég beðinn um að skila inn formlegri umsókn þar sem ég var þegar byrjaður að vinna.
Áðan voru tónleikar með Pro Musica sem gengu mjög vel og voru vel sóttir. Núnar eru bara ca. 5 æfingar eftir og einir tónleikar og svo ekkert meira. Mér hefur reyndað verið boðið að koma með til Brasilíu í nóvember en ég veit ekki hvort ég kemst með þar sem ég veit ekki hvað ég verð að gera í haust. Ég á eftir að sakna kórsins mjög mikið. Bæði fólksins sem er mjög skemmtilegt og yndislegt og kórstjórans sem er mjög góður. Ég hef verið í ansi mörgum kórum og komist að því að það er mjög auðvelt að finna eitthvað að kórstjóranum en þessi vinnur mjög vel, alltaf vel undirbúinn og nánast alltaf í góðu skapi. Það er lítið hægt að setja út á hann. Svo er stemningin svo góð. þótt að þetta sé einn af bestu kórum Svíþjóðar er ekki til neinn hroki né öfundsýki. Mér hefur stundum ofboðið hrokinn og baktalið í íslensku kórunum og að það sé ekki hægt að sætta sig við að einhver annar geri hlutina öðruvísi.
maggiragg@hotmail.com