Þá eru Mamma og Hlö farin. Búið að vera yndislegt að hafa þau. Við erum búin að borða dýrindis lambalæri, hangikjöt og flatkökur, fara á söfn og drekka mikið af bjór. Þau höguðu sér eins og týpískir Íslendingar og töluðu mikið um veðrið: "Er ekki dálítið hlýrra í dag heldur en í gær? Ég er ekki frá því. Nú er dáldið kaldur vindur. Það var eins og um daginn heima. Þá var ansi hlýtt og svo nokkrum dögum síðar kom kuldakast."

Við erum að spá í að flytja nær vinnunni hennar Hrafnhildar og kaupa okkur bíl þannig að ég geti keyrt í vinnuna. Það er nefnilega bara einn strætó sem gengur þarna á milli og hann er ansi lengi á leiðinni, stoppar ca. 30 sinnum og gengur bara nokkrum sinnum á dag.

Ég mætti fyrr en vanalega í dag til að hitta prestana sem sóttu um stöðuna hérna. En þegar ég mætti þá var enginn hér og svo var mér sagt: "Æ, það. Varstu ekki búinn að heyra að það verður ekkert af því núna. Það er ekki fyrr en í næstu viku. Það var talað um þetta hérna á göngunum í fyrradag." Það hafði sem sagt enginn vit á því að láta mig vita þó svo ég sé alltaf í fríi á mánudögum og þriðjudögum. Og svo átti að fjalla um bókunarkerfið á mánaðarfundinum í dag en vegna þess að allir nota ekki þetta blessaða kerfi þá voru bókaðar jarðarfarir á sama tíma þannig að fundurinn var felldur niður. Fyrir mánuði síðan var mér sagt að vera ekki svona óþolinmóður því þetta yrði allt afgreitt á þessum mánaðarfundi 13 apríl. Nú fæ ég ábyggilega að heyra að nú eigi að taka sér góðan tíma og afgreiða þetta eftir einn og hálfan mánuð. Þetta átti upphaflega að vera komið í lag síðastliðinn nóvember.

VEIIIIIIÍÍÍÍÍ!!!!!
Indra systir á von á barni. Ég er alveg viss um að þetta sé stelpa.
Þá held ég að maður sé að verða fullorðinn. Bráðum þrítugur og að verða móðurbróðir! Maggi frændi.
Mamma og Hlö eru á leiðinni, ákváðu að fá sér einn öl niðri í miðbæ fyrst þannig að ég og Skrámur erum að þvo. Það er ekki hægt að slíta þennan kött frá þessu skemmtiefni.

Við erum búin að vera með kabalsjónvarp síðan í haust en um daginn þá bilaði myndlykillinn. Og þegar við fengum nýjan þá náðum við allt í einu miklu fleiri stöðvum. Þetta eru einhver mistök hjá fyrirtækinu því við borgum ekkert meira. Ég bjóst jafnvel við að þeir myndu leiðrétta þetta núna um mánaðarmótin en það gerðist sem betur fer ekki. Við náum reyndar ekki tveimur stöðvum í gegnum myndlykilinn og þurfum að ýta á marga, marga takka á nokkrum fjarstýringum til að sjá þær en ég þori ekki að fikta í neina til að leiðrétta það af ótta við að missa af þessum bónusstöðvum. Þetta minnir mig á Chandler og Joey þegar þeir náðu ókeypis klámi og þorðu ekki að slökkva á sjónvarpinu. bæ ðe vei... það er sýnt alveg fullt af klámi á þessum stöðvum. Ég horfði einu sinni á sjónvarpið eftir miðnætti og þá var klám á fjórum stöðvum samtímis... ekki það að ÉG hafi gaman af svoleiðis..... nei, í alvöru, þetta var frekar óaðlaðandi fólk, svona dæmigerðar klámstjörnur með rosalega stór sílikonbrjóst í ansi grófum stellingum. jamm og já! Förum ekki nánar út í það.

Þegar ég sótti um starf organista síðasta sumar þá voru mér boðnar tvær stöður. Ég valdi þessa í Nynäshamn fyrst og fremst út af því að ég hafði frjálsari hendur og réði öllu sjálfur en á hinum staðnum hefði ég starfað undir öðrum organista og bara haft barnakóra. Ég hef stundum velt því fyrir mér hvernig það hefði verið að taka hina stöðuna. Sérstaklega þar sem ég sé oft kirkjuna þegar ég tek lestina inn í Stokkhólm. Það hefði í fyrsta lagi verið miklu nær, og ég veit að skipulagið er betra. Þetta með skipulagið fer alltaf meira og meira í taugarnar á mér. Ég talaði reyndar við sóknarprestinn um daginn því mér fannst heilmikið að og allar framfarir ganga alveg rosalega hægt fyrir sig. En síðustu tvær vikurnar er eitthvað farið að gerast.
Ég fór inn á heimasíðu hinnar kirkjunnar til að sjá hvern þeir hefðu ráðið og viti menn! Efst á óskalistanum var sem sagt ég...Íslendingur... og númer tvö var Færeyingur sem heitir því dæmigerða færeysku nafni "Heri Eysturlíð".
Ég er reyndar farinn að hafa meiri áhuga á barna- og unglingakórstarfi og einbeiti mér meira að söngkennslu. Og það er alveg týpískt hvernig allt kemur í bylgjum. Án þess að ég hafi talað neitt sérstaklega um það þá er nú allt í einu sótt að mér úr öllum áttum og beðið um söngkennslu á sama tíma og ég tek upp aftur orgelkennsluna eftir nokkura vikna hlé.

Þá er þvottavélin komin í gang. Það tók okkur bara tæp fjögur ár. Það var nefnilega þannig að Pabbi átti hana og sumarið eftir að hann dó þá skiptum við systkinin eigum hans á milli okkar og ég fékk þvottavélina. En þar sem við vorum að flytja út til náms þá ákvað ég af einhverjum ástæðum að það væri ekki sniðugt að taka hana með út þar sem maður fékk ókeypis aðgang að þvottavél og við þurftum að lifa á námslánum í nokkur ár. Ég sá frekar fljótt eftir því að hafa alla vega ekki tekið hana með því það hefði ekki kostað neitt meira. Og svo tókum við hana með síðasta sumar og settum hana niður í geymslu. Því þó svo að við værum á föstum launum þá vorum við með aðgang að betra þvottaherbergi og auðveldara að bóka tíma. Ég alltaf að spara.
En eftir nokkrar vikur hér í Stokkhólmi þá vorum við tilbúin fyrir næsta skref sem var að flytja vélina upp í íbúðina. Nokkrum vikum seinna hringdi ég í húsvörðinn og spurði hvað þurfti að gera til að tengja hana, nokkrum vikum eftir það þá var hringt í tengigæja, það var reyndar ekkert svo auðvelt að vita hvern maður ætti að tala við og hin og þessi fyrirtæki mjög svo hissa að ég skuli hafa hringt í þau og ekki beint tilbúin að segja mér hvert ég ætti að snúa mér. Svo kom dúdinn en sagði mér að kaupa millistykki fyrir vatnsúttakið. Eftir nokkra daga fór ég í búðina en láðist að taka mál af krananum, ég hélt að þetta væri standardstærð. Í næstu ferð fann ég rétta stykkið en viti menn að það lak út um það þegar ég skrúfaði frá. Hvað gera menn þá? Nokkrum dögum síðar keypti ég þéttingslímband og hvað heitir það á sænsku? Jú, það heitir "gängtätningstejp". En nú erum við sem sagt búin að prufukeyra hana, meira að segja tvisvar, og Skrámur sat agndofa og glápti á þetta skemmtiprógram í klukkutíma.

Ég er búinn að fá nóg af inntökuprófum. Prófin hérna í Stokkhólmi gengu reyndar vel. Ég veit ekki hversu margir sóttu um en við vorum tíu sem fengu að taka próf og eftir fyrsta prófið vorum við fimm sem voru valin til að halda áfram. Það var voða gaman en hins vegar leið mér alls ekki vel í þessum skóla. þetta er í þriðja skiptið sem ég er þarna. Fyrsta skiptið var þegar ég sótti um organistanámið og þá lá Pabbi fyrir dauðanum og dó tæpum tveimur vikum síðar. Svo var ég þarna í fyrra og það voru mikil vonbrigði að komast ekki inn þá. Þannig að það eru ekkert nema slæmar tilfinningar gagnvart þessum skóla. Ég hringdi í prófessorinn og sagði honum að ég væri hættur við og hann átti mjög erfitt með að trúa því. Hann sagði að það ætti að byggja nýjan skóla eftir nokkur ár og hvatti mig til að endurskoða ákvörðun mína þar sem ég hefði gert fínt próf en ég lagði ekki í að fara í svona stíft og erfitt nám þegar manni líður svona illa þarna. Ég veit svo sem ekkert hvort ég hefði komist inn en það er voða gott fyrir egóið að vera svona nálægt því.

Við vorum að bóka ferð til Tallinn í loka apríl. Þetta verður afmælisferð því ég verð þrítugur (da da da DAAAAMMMM). Ég var búinn að heita því að fara til Eystrasaltslandanna á meðan ég bý hér í Stokkhólmi og við fengum mjög ódýrt flug og ætlum að vera á voða fínu hóteli í staðinn. Vorum reyndar að spá í að fara til Barcelona en það var bara alls ekki svo ódýrt. Og svo dreymir okkur líka að fara til Króatíu en það var ekki í boði á neinu skikkanlegu verði fyrr en í sumar.
Sennilega mun ég fara til Sigmundar vinar míns sem er að læra í Oxford í byrjun apríl og svo ætlum við að vera við hjónavígslu Markúsar og Dóró í Suður-Frakklandi í lok júní. Og svo förum við auðvitað heim og gerum það sennilega í júlí. Þannig að það verður heilmikið ferðalag á okkur hjónunum.
Þegar ég fór í skólann um daginn til að ganga frá umsókninni mundi ég hvað þetta er leiðinleg bygging. Þetta er eins og Háskóli Íslands, alveg ferlega stofnanalegt. Mér leið alla vega ekki vel við að koma þarna inn. Maður er reyndar góðu vanur því skólinn í Gautaborg er alveg rosalega hlýlegur og þægilegt að vera þar. Ef ég kemst inn þá er það bara fínt en ég væri alveg eins til í að vera í Uppsölum. Við Hrafnhildur vorum þar fyrir tveimur árum og kunnum rosalega vel við okkur. Það sem kannski heillar mig mest er að ég gæti unnið með náminu. Það er dálítið erfitt að venja sig af því að vera á föstum launum. Þegar ég sagði Anders Eby frá Uppsölum um daginn kom einhver svipur á hann eins og honum þætti það ekki nógu fínt fyrir mig, en það gæti líka verið rígur á milli stofnana eða þá að hann vildi bara fá mig í deildina sína.

Skjótt skipast veður í lofti.
Þessi dvöl í Köben var ekki ferð til fjár og svo var ég að komast að því að í Stokkhólmi ætla þeir bara að kalla inn örfáa í prófið og ég er ekki þar á meðal. Þeir byggja val sitt á vídeóupptöku sem maður átti að senda inn af sjálfum sér að stjórna á tónleikum eða æfingu. Hefði ég verið í Gautaborg þá hefði ekki verið neitt vandamál að fá lánað Pro Musica og taka upp en ég átti ekki annarra kosta völ hérna en að nota kirkjukórinn sem hljómar ekkert sérlega vel á vídeóupptöku. Ég uppgötvaði þetta líka bara á síðustu stundu (þetta var ekki svona í fyrra) og gerði ekki ráð fyrir að þessi upptaka væri afgerandi hvort maður fengi að fara í prófið eða ekki.
Eins og ég var svekktur í fyrradag þegar ég sá að draumar mínir voru að verða að engu þá lifnaði yfir mér í gær þegar ég talaði við Anders Eby. Hann var ósáttur við þetta og ætlar að leyfa mér að þreyta inntökupróf í kórstjórnardeildina þó svo að umsóknarfresturinn sé liðinn. Það próf er eftir akkúrat 4 vikur. Gráðulega séð þá er þetta ennþá betra því þetta er svokallað diplom nám, þ.e. maður verður að hafa Mastersgráðu til að komast inn. Við verðum 10 sem sækjum um 2 pláss og þetta er tveggja ára nám. Það er ekkert gefið að ég komist inn. Ef þetta gengur ekki þá ætla ég í kórstjórnarnám í Uppsala sem er 10 einingar á önn þannig að maður getur unnið með. Það væri líka fínt, það er dáldið erfitt að þurfa að fara aftur á námslán.

Nú er vika þangað til ég fer í inntökuprófið í Köben. Var að fá skilduverkefnið sem er annar þátturinn úr Linzer sinfoníunni eftir Mozart. Ég bjóst nú við einhverju erfiðara. En hann er reyndar í 6/8 sem ég í dálitlum erfiðleikum með. Veit ekki alveg afhverju. Svo tilkynntu þeir hvað af þeim verkum sem ég valdi til að stjórna þeir höfðu valið og þá reyndist það líka vera Mozart, sem sagt fyrsti þátturinn úr Jupitersinfóníunni. Þegar ég fyllti út umsóknina í lok nóvember og sá að ég átti að stinga upp á þremur mismunandi verkum til að stjórna þá stakk ég upp á Brahms og Stravinski en vantaði eitthvað eldra verk sem kannski gerði ekki eins miklar kröfur til hljómsveitarinnar og fann partitúr að Jupiter sinfoníunni upp í hillu sem ég hafði keypt þegar ég var í Cambridge fyrir nokkrum árum. Ég ákvað að skrifa það á umsóknina án þess að kunna það, ég hafði eiginlega aldrei hlustað á það. En síðan þá hef ég stúderað það og finnst hún bara mjög góð og skemmtileg.

Í gær fór ég með ungdomskórinn minn á gospeldag í útvarpshúsinu og það var æðislega gaman og allir skemmtu sér vel, aðallega vegna þess að þarna voru saman komnir rúmlega 1800 kórsöngvarar og sum lögin voru mjög góð. En sum fannst reyndar afskaplega leiðinleg. Það kom einn frægasti gospelsöngvari Bandaríkjanna sem hafði samið nánast öll lögin og þegar hann söng sóló var það þessi "Mariah Carey" stíll að syngja eins mikið af skrauttónum og hægt er og afbaka melódíuna. En að öðru leyti var þetta mjög skemmtilegt. Einhver ætti að taka upp á þessu á Íslandi.

Ég skrapp reyndar frá í nokkra tíma til að syngja með Pro Musica í St. Jacobskirkjunni sem liggur við Kungsträdgården. Það gekk voða vel og það mætti fullt af fólki og ég spilaði Litanies efter Alain á orgelið þarna sem er eitt það besta á Norðulöndunum. Það féll í góðan jarðveg. Ég hitti svo Anders Eby eftir á (þ.e. sá sem mun dæma kórstjórnarprófið hérna í Stokkhólmi) og hann var mjög hrifinn af spilamennskunni minni og heyrði mig syngja tenór í sólókvartett í einu verkinu og var að spá í að flytja mig upp í tenórinn í Mikaeli kórnum. Ég sem var búinn að venja mig við fyrsta bassa, voða þægilegt, þarf eiginlega aldrei að hita upp.

Dooooohhhh!!!
Ég fór með Ipod-inn minn í vinnuna í dag. Ætlaði að vera voða sniðugur og færa yfir allar færslurnar úr nýja bókunarkerfinu sem var verið að taka upp í vinnunni. En svo var eitthvað vesen að tengja tækið við tölvuna, aðallega af því að maður keyrir tvo platforma, annar er bara tölvan mín og hinn er sameiginlegur fyrir alla. En jæja, ég fann út úr því og gat sett inn rétt forrit en svo bara... úps... var allt horfið af ipodnum. Ég tók eftir því um daginn að ég var með tónlist sem tók 2,4 daga að hlusta á. Til að bæta gráu ofan á svart þá var ekki hægt að færa yfir dagatalið úr bókunarkerfinu. Nú sit og hleð öllu draslinu inn aftur. Ég er kominn upp í ca. 30 tíma.
Það er ýmislegt sem virkar ekki í vinnunni. Aðallega skipulagslega séð. Og alltaf þegar ég kem með tillögur að úrbótum fara menn að verja óbreytt ástand. Og svo þræti ég dáldið og á fæ ég þetta svar: Já, Magnus. Ég skil hvað þú ert að fara en ef þú færð þessi réttindi, þá fara kannski fleiri fram á þau og hvernig væri það nú, ha, ef allir fengju bara að bóka það sem þeim sýndist í þessu nýja bókunarkerfi, það yrði bara kaós.
Garg!

Tengdapabbi minn (já hann er orðinn það núna) kom hérna í vikunni. Það var bara stutt stopp. Hann var hjá okkur í eina nótt og var svo á ráðstefnu daginn eftir og fór svo heim. En svo kemur hann aftur í næstu viku og verður álíka stutt en þá missi ég því miður af honum þar sem ég þarf að vera á æfingu í vinnunni. Það var voða notalagt að hafa hann og hann kom auðvitað færandi hendi með lakkrís, kleinur, hangikjöt, rúgbrauð, flatkökur og áramótaskaupið sem var nebblega ekki sett á netið. Við horfðum á það í kvöld og fannst bara voða gaman.

Á eftir fylgdi kveðja frá útvarpsstjóra sem er orðið voðalega veglegt og flott hjá honum Markús Erni. Það var líka gaman að heyra þessi alíslensku lög þótt þau geti verið alveg ferlega hallærisleg. Og á einum stað sprungum við reyndar úr hlátri yfir einhverjum kór og einsöngvara. Bjartur og Jóhanna báru alveg af með flottum flutningi á flotti lagi. Það var líka gaman að sjá hvernig organistinn lauk við lagið með viðeigandi bjartískum höfuðhnykk.

Ég sem ætlaði að vera svo duglegur að æfa mig fyrir inntökuprófin er allt í einu að drukkna í verkefnum. Núna um helgina verð ég að taka upp jólalög frá morgni fram á kvöld og um næstu helgi ætla ég að taka þátt í einhverjum gospeldegi í útvarpshúsinu en hlaupa frá um miðjan dag til að syngja og spila með Pro Musica sem kemur í heimsókn. Og í miðri viku ætla ca. 15 mismunandi hópar að koma fram í kirkjunni í dagskrá út af alþjóðlegum degi gegn misbeitingu valds (eða eitthvað þannig) og ég þarf að reyna að skipuleggja þetta allt saman.

Ááá...iiii!
Þegar ég var að taka lestina í morgun þá rann ég í hálkubletti og lenti á milli lestarinnar og brautarpallsins. Þetta var í eitt af fáum skiptum þar sem ég þakkaði Guði fyrir að vera ekki grannur. Hefði ég verið eins og Hrafnhildur þá hefði ég lent undir lestinni. Þetta var sem sagt klukkan níu í morgun, ekki margir á ferli og flestir annað hvort sofandi eða niðursokknir í bók eða með heyrnartól þannig að ég veit ekki hvort nokkur hafi tekið eftir þessu. Sem betur fer kom ekkert fyrir mig en ég er dálítið aumur í rófubeininu þannig að það er frekar óþægilegt að standa upp og svo er ég með verk í hægri upphandlegg þannig að ég ætti sennilega ekki að æfa mig í að stjórna næstu daga.
Nú eru dagsetningarnar fyrir inntökuprófin komin á hreint. Ég fer sem sagt til Köben aðra vikuna í febrúar og prófið í Stokkhólmi verður í dimbulvikunni. Þetta eru aðrar dagsetningar en ég bjóst við og því þurfti ég að hliðra ýmsu til í vinnunni en það gekk bara vel. Núna eru allir að spurja mig hvað gerist ef ég kemst inn og segjast svo eftir á vona að ég komist ekki inn. Ég er miklu betur undirbúinn núna miðað við í fyrra en samt er ég svartsýnni núna. Ég heyrði að þeir sem eru í náminu núna hafa starfað sem konsertmeistarar í mörg ár. Það er orðin svo mikil samkeppni að komast inn að maður þarf að vera ansi góður stjórnandi fyrir til að gæta lært hvernig á að vera stjórnandi. Huh! Maður er til að mynda prófaður í partitúrspili, formfræði og hljóðfærafræði og ég veit ekki til þess að maður hafi getað lært þetta í Tónlistarháskólanum í Gautaborg. En ég er búinn að vera VOÐA duglegur að undanförnu. Það er bara spurning hvort það dugi til.

Ég átti að vera í fríi á gamlárskvöld en þarf nú skyndilega að spila. En mér finnst það allt í lagi því þetta er minningarathöfn vegna hamfaranna í Asíu. Svo er búið að lýsa yfir þjóðarsorg á nýársdag og sem betur fer var ég búinn að æfa kvartett til að syngja akkúrat þennan dag og tónlistin passa ágætlega.
Það er svo erfitt að átta sig á þessum hamförum. Maður skilur ekki að vatn geti verið svona stórhættulegt. Og þessar tölur yfir látna eru svo svakalegar að maður á erfitt með að trúa þeim. Ég held að þessi fyrstu áramót okkar í Svíþjóð verði frekar róleg.

Við hjónin erum sem sagt komin til baka til Svíþjóðar eftir stutt stopp yfir jólin á Íslandi. Það var alveg frábært. Ég vona að fólk hafi skilning á því að maður gat ekki hitt alla sem maður vildi.
Gleðilegt nýtt ár!

Svei mér þá. Tónleikarnir í gærkvöldi gengu barasta mjög vel og það mætti fullt af fólki. Þar með steinþögnuðu allar gagnrýnisraddir um að tónleikarnir væru of seint og sumir voru að pæla í að hafa fleiri viðburði svona seint. En ég er allavega útfaðmaður eftir þetta. Ég hafði reyndar áhyggjur af því að æfingin á fimmtudaginn gekk einum of vel en sem betur fer var æfingin rétt fyrir tónleikana með hljóðfæraleikurunum alveg hræðileg, kórinn féll nokkrum sinnum á viðkvæmum stöðum og organistinn var með svo ómöguleg tempó og registreraði frekar asnalega. En svo náðum við að laga það vandamál á síðustu stundu og kórinn hélt sínu striki. Skemmtilegast var eiginlega að það byrjaði að snjóa á meðan við sungum, en það hefur verið alveg snjólaust hér í nokkrar vikur þannig að það var mjög jólalegt þegar maður kom út úr kirkjunni.

Tónleikarnir í Adolf Fredriks kirkjunni gengu líka mjög vel og voru vel sóttir en voru full langir. Það voru alveg rosalega mörg verk og kórstjórinn var hálf stressaður á milli laga til að þetta yrði ekki of langt. Það fór líka sem mig grunti að lagið hennar Báru sló í gegn þótt kórinn hafi verið í þvílíku basli með allan þennan íslenska texta. Ég þarf að fara að athuga hvort hún hafi ekki látið þýða þetta á annað tungumál. Þetta er eiginlega of hár þröskuldur fyrir marga kóra. Ég unnið með kórverk á öllum norðulandatungumálunum, ensku, frönsku, eistnesku, ítölsku og mörgum slavneskum tungumálum en aldrei lent í eins miklum vandræðum eins og með íslensku. Ég átta mig ekki á því hvað það er sem fólki finnst svona erfitt.

Við hjónin fórum áðan í jólagjafaleiðangur og því miður entist ég bara í hálftíma áður en ég varð ógeðslega þreyttur. En við komum heim með nokkra poka og nú liggur Habbidu sofandi í sófanum og Skrámur búinn að klessa sér upp við hana. Þau eru ótrúlega sæt saman.
Kem heim á miðvikudaginn og verð í eina viku.

Haldiði að það hafi ekki verið keyrt á eiginkonuna mína í morgun!
Hún var sem sagt að hjóla til að ná lestinni og þá tók bíll af stað í regninu til að beygja á gatnamótum og keyrði á framhjólið hennar. Hún datt sem betur fer ekki og við höldum að það hafi ekkert komið fyrir nema að hjólið beyglaðist. Sem betur fer vinnur hún á spítala þannig að það var hægt að tékka á henni strax. Eins gott að jólasveinninn færi henni eitthvað gott í bleika inniskóinn hennar sem liggur í gluggakistunni.

Á morgun eru kórtónleikar. Annars vegar með Mikaeli kammerkórnum kl. 16. Þar á meðal annars að syngja "Eg vil lofa eina þá" eftir Báru Grímsdóttur sem ég benti kórstjóranum á og allir elska. Hins vegar er ég að stjórna kórnum mínum kl. 22. Ég er mjög ánægður með kórinn og þau hljóma vel í kirkjunni (sem er með mjúkan og fínan hljómburð). Þau eru mjög vel undirbúin og rosalega einbeitt. Nú er bara að vona að það komi fólk á tónleikana. Allir reka upp stór augu þegar þeir heyra að tónleikarnir eigi að vera svona seint. Ég hef bent á að ég hef oft gert þetta í Gautaborg og Reykjavík. Ég held meira að segja um daginn hafi Óperukórinn flutt sálumessu Mozarts kl. eitt um nóttina.