Hiti

Í nótt fuku sængurnar og við sváfum með sængurverin. Það er búið að vera ansi heitt undanfarna daga. Annars erum við að undirbúa flutninga og pökkum niður í kassa við og við. En við ætlum að notast við flutningafyrirtæki og það verður mikill munur. Við erum meira að segja svo praktísk að við reynum að nota sömu kassana frá því í haust með sömu merkingunum. Nú ætlum við að fara út að grilla.
Ha det bra og gleðilega þjóðhátíð um daginn.

Tveir yndislegir dagar

Í gær og í dag er búið að vera svo gott veður, sól og hiti. Það er nefnilega búið að vera svo kalt á sænskan mælikvarða undanfarnar vikur.
Mér tókst líka að fara í líkamsrækt fyrir vinnuna í gær. Mér hefur eiginlega aldrei tekist það áður.
Ég brillera alveg í vinnunni. Ég gerði auglýsingu í gær sem allir voru svo hrifnir af og svo gat ég gert við eina tölvuna.
Ég heyrði frá bróður mínum og þegar ég athugaði eftir á hversu lengi við höfðum talað saman þá reyndist það vera rúmlega 20 min. Gemsi í gemsa nota bene. Hvað ætli það hafi kostað hann. En hann úr búinn að vera veikur heima greyið undanfarna daga og svo var kærastan að fara til Spánar í morgun.
Ég er að lesa svo skemmtilega bók sem heitir Things my girlfriend and I have argued about eftir Mil Millington. Maður er buinn að hlæja upphátt í lestinni ansi oft.
Fékk tölvupóst frá Guðríði pianokennaranum minum sem benti mér á að sækja um sem stjórnandi Fílharmoníunnar og mér þótti mjög vænt um það. Það er náttúrlega fyrir haustið og við flytjum ekki heim fyrr en í fyrsta lagi eftir áramót. Svo fékk ég annað skeyti frá formanninum í dag og það var ekki verra.
Ég er byrjaður með söngtíma fyrir starfsfólk og kórfélaga og það gengur mjög vel. Sumir eru ágætir á meðan aðrir kunna ekki neitt.
Við fengum endurgreitt frá skattinum og ættum því að geta keypt okkur bíl þegar við flytjum. Svo hafa verðbréfin sem ég keypti í vor snarhækkað undanfarna daga þannig að við ættum að geta notað þau plús það sem við leggjum til hliðar í haust plús hlutabréfin sem Pabbi keypti fyrir okkur börnin til að kaupa húsnæði þegar við flytjum heim.
Það voru allir ánægðir með tónleikana á sunnudaginn og við erum búin að ákveða að halda aðra slíka í haust. Þær í barnastarfinu voru reyndar pirraðar og mér fannst ég skynja það eftir tonleikana og í dag kom i ljós að þær voru óhressar með það sem annar presturinn sagði undir lokin. Ég held að þetta sé uppsafnaður pirringur hjá þeim. Ég og kollegi minn erum mjög ánægðir með hann, sérstaklega sem prest en ég hef tekið eftir því að þær vilja eiginlega að hann segi sem minnst þegar það eru t.d. fjölskylduguðsþjónustur.

Sjung, sjung, sätt hela kyrkan i gung

Við vorum með lokatónleika í dag þar sem allir kórarnir komu fram og svo var grillað eftir á. Þetta var voða gaman. Týpískt fyrir unglingakórinn að þau verða þreytt á lögum eftir að hafa sungið þau tvisvar en vildu allt í einu syngja fullt af aukalögum og gátu ekki beðið eftir að byrja í haust.
Svo fékk ég svaka gæsahúð þegar öll kirkjan söng nokkra sálma og ég spilaði full blast á orgelið. Erum að hugsa um að hafa þetta einu sinni á önn. Svo fékk ég rauðvínskörfu í gjöf frá kórnum. Hef ekki drukkið rauðvín í ansi margar vikur fyrst að Habbidur má ekki drekka neitt.

Að vera hátíðlegur og stór!

Um daginn þurfti ég að spila Are you lonesome tonight sem inngöngutónlist við jarðarför. Þurfti að dúbbeltékka á hvort ég hefði lesið miðann rétt. Í kapellunni í kirkjugarðinum er digitalorgel og svona dægurlög hljóma alveg bærilega í því. Miklu betur en á alvöru orgelinu í kirkjunni. Og svo eru svo margar raddir á því að það er hægt að spila hvað sem er. Oftast er nefnilega bara lítið eins manúela orgel í svona kapellum sem virka ekki svo vel þegar maður er beðinn um að spila stór klassísk orgelstykki.

Um daginn sagði ég við sóknarprestinn að mér þætti svo fínt hvað hann og hinn presturinn eru ólíkir í sínum hlutverkum. Hinn er ansi frjálslegur og þessi er hátíðlegur. En þetta fór eitthvað illa í hann því orðið "högtidlig" hefur annan blæ hér í Svíþjóð en á Íslandi. Menn tengja þetta meir við gamaldags, formlegur og þess háttar, sérstaklega innan kirkjunnar, og það þykir ekki eftirsóknarverður eiginleiki um þessar mundir. Ég útskýrði fyrir honum að ég meinti þetta sem hól og hann skildi það en hefur svo alltaf spurt eftir hverja athöfn: Var þetta nógu "högtidligt" hjá mér? .... og svo glottir hann.

Við Hrafnhildur höfum líka lent í því að segja að einhver sé stór en það má ekki á sænsku. Það þýðir eiginlega að vera mikill um sig. Maður á að segja "lång". Það neiðarlega við þetta er að í báðum tilvikunum vorum við að tala um stelpur sem fyrir utan það að vera hávaxnar þá máttu þær við því að missa nokkur kíló.

Það er öldungis ágætt að vera í fríi á mánudögum og þriðjudögum og í dag greip ég tækifærið og skellti mer í bíó á miðjum degi. Fór að sjá "The Life Aquatic with Steve Zissou" eftir Wes Anderson og skemmti mér vel. Þetta er mjög fínlegur og dálítið súr húmor en ég get mælt með henni. Bill Murray er í uppáhaldi hjá mér og svo er William Dafoe fræbær sem þýskur liðsmaður.

Það voru fermingarmessur um helgina, alveg troðfull kirkja í bæði skiptin og ansi loftlaust. Ég stillti orgelið á föstudaginn en ég heyrði mun á milli messanna. Þarf að stilla það aftur í vikunni. Spilaði tokkötuna úr Gottnesku svítunni sem ég hef aldrei þorað að spila í messu því aðalstefið er svo macabert en hún féll í góðan jarðveg. Gat meira að segja spilað hana án aðstoðar því hún er 10 blaðsíður og það þarf að ýta á nokkra auka takka þegar mest gengur á en þetta hafðist allt saman. Sum fermingarbörnin voru voða vel til höfð en önnur voru bara í gallabuxum og strigaskóm. Svo voru þau ekki spurð heldur bara blessuð. Það var nú ekki þannig á mínum tíma. En þetta var þó betra en þegar ég spilaði í fimm fermingarmessum á einum degi, rúmlega 20 börn í hverri og troðfull timuburkirkja í hvert sinn á heitum sumardegi. Þegar ég spilaði postludium þá var fólk ekki að taka tillit til organistans og rakst í öxlina og talaði hástöfum. Það fór í taugarnar á mér.

Í þessari viku eru síðustu kóræfingarnar og svo eru tónleikar á sunnudaginn en við tekur litla vokalensemblið mitt sem byrjaði að æfa á sunnudaginn og svo verð ég með nokkra söngnemendur í sumar, þ.e. þegar ég er ekki í fríi. Mikaeli syngur Poulenc á föstudaginn, tekur upp tónlist eftir sænska tónskáldið Rosell sem lést í janúar helgina eftir það og svo syngjum við verkin á tónleikum auk annarra vorsöngva. Það er alveg svakalegt tempó á þessum kór. Bara í vetur höfum við æft og sungið sex ólík tónleikaprógröm og aldrei sungið sama verkið tvisvar. Og ekkert smá erfið verk.

Á leið í gjaldþrot

Þetta eru nú meir fjárútlátin hjá okkur um þessar mundir. Við höfum á undanförnum vikum keypt flugmiða til Íslands, helgarferð til Tallin, flugmiða til Suður Frakklands í brúðkaup Markúsar og Dóró ásamt bílaleigubíl og hóteli og í gær pöntuðum við pláss í ferjuna til Gotlands fyrir annað brúðkaup í ágúst og það var alls ekki svo ódýrt. Svo eigum eftir að flytja og við ætlum að notast við flutningafyrirtæki, þurfum mögulega að borga tvöfalda leigu í júlí og ætlum að kaupa bíl.

Ég er að klára Angels & Demons eftir Dan Brown. Mér finnst hún ekki eins góð og Da Vinci, reyndar frekar langdregin. En hann er samt góður. Um daginn las ég Svartir englar sem Hjalti og Vala gáfu mér í afmælisgjöf og hún er mjög góð. Svona bók sem erfitt er að leggja frá sér. Mér finnst þessar íslensku spennisögur eiga það sameiginlegt að vera með áhugaverða karaktera, halda manni við efnið en lausnin er sjaldnast spennandi.

Í gær var fjölskyldudagur í vinnunni. Það kom alveg fullt af litlum krökkum, alveg niður í nokkura vikna gamlir. Þegar við vorum að borða pulsur eftir guðsþjónustuna sá ég einn krakkann sem var eitthvað rauður á nefinu, og svo annan og svo annan og mér datt í hug að það hafi verið dálítið kalt í kirkjunni. Svo kom eldabuskan til mín, máluð eins og köttur í framan og sagðist hafa verið að mála krakkana. Þá fattaði ég hvað þetta var. Mikið getur maður verið vitlaus stundum.

Enn af vinnustaðnum

Það er alltaf starfsmannafundir á fimmtudagsmorgnum og þeir eru ansi óeffektívir því fólk þarf að tala svo mikið, heyra ekki hvað er sagt og hverfur svo eitt af öðru. Undir lok fundarins í morgun vorum við bara sex eftir og töluðum um hvernig hægt væri að bæta úr þessu því það voru ansi margir pirraðir á þessu. Það var talað um að skiptast á að stýra fundinum og ég bauðst til að gera það næstu viku og það var vel tekið í það. Skömmu síðar hitti ég sóknarprestinn og þegar honum var sagt að ég myndi stýra næsta fundi áttaði ég mig á því að þetta var rangt. Hann var ekki með þegar við töluðum um þetta og tók þessu sem persónulegri árás á sig, sem það var ekki. Þetta var ekki bein krítík á hann en það er hann sem á að stjórna fundunum. Þetta er dálítið leiðinlegt því ég hef sett út á ansi margt undanfarið og barði í borðið í síðustu viku og sagðist ekki vilja halda áfram þarna ef ekkert gerðist. Eftir það hefur ýmislegt gerst sem betur fer. Við drógum þessa ákvörðun sem sagt til baka.

Gaman að því að það var hringt frá Unglingakórnum í Trångsund (sem er hin kirkjan þar sem mér var boðið starf)og þau ætla að koma í næstu viku til okkar í Nynäshamn og vera með á tónleikum. Það væri gaman að koma á samstarfi á milli þessara tveggja unglingakóra.

Krulli Krullason er á leiðinni

Það ætti að vera óhætt að segja frá því núna en við eigum von á barni. Komin þrjá mánuði á leið. Það er búið að vera ansi erfitt að þegja yfir því undanfarið. Sérstaklega þegar maður er búinn að heyra um hina og þessa sem eru óléttir og langar svo að segja (eða æpa öllu heldur): Við líka!!
En þetta hefur gengið bara nokkuð vel. Svona frekar lítil ógleði miðað við það sem gengur og gerist en mikil þreyta sem er mjög vanalegt. Við fórum til ljósmóður fyrir nokkrum vikum og skömmu síðar í læknisskoðun en svo gerist ekkert fyrr en í byrjun júlí sem okkur finnst frekar óþægilegt. Maður vill fá staðfestingu á því að hún sé ennþá ólétt og allt eðlilegt. Það sést auðvitað ekkert á Hrafnhildi eins og er en við fundum smá kúlu um daginn. Það var eins og hún hefði gleypt egg í heilu lagi.
Ég er búinn að lesa nokkrar bækur og bæklinga og reyni að leggja mitt af mörkum því maður er með samviskubit að þurfa ekki að leggja á sig þetta líkamlega erfiði. Ég hef t.d. vaknað rétt fyrir sex á hverjum morgni til að gefa henni að borða. Það minnkar ógleðina sko. Annars er þetta dálítið óraunverulegt eins og er. Það er mjög skrýtið hvað Hrafnhildur er næm á alla lykt og finnur hana langt á undan öllum öðrum. Hún æpti í morgun: "Oj hvað það er mikil kúkafýla af Skrámi." Það var sama hvað ég þefaði, ég fann ekki neitt.
En jæja. Þetta er orðið opinbert og nú megið þið sem þegar vissuð segja öðrum. Merkilegt að báðar mömmur okkar eignist tvö fyrstu barnabörnin á sama ári. Að ógleymdum Afa Halldóri.

Allt er þegar þrennt er

Þegar ég vaknaði í morgun hugsaði ég með mér: "Átti ég kannski að undirbúa eitthvað fyrir inntökuprófið í Uppsölum í kvöld?" Mig rámaði í að hafa séð einhvers staðar talað um einhver verk sem átti að stjórna og spila. Þá var bara að leita. Var það á heimasíðunni, tölvupósti eða á einhverjum pappírum. Ég fann það loks á umsóknareyðublöðunum og viti menn, þar stóðu tvö verk sem átti að undirbúa. Þegar ég las þetta á sínum tíma hélt ég ábyggilega að ég myndi fá þetta sent og svo var maður veikur og svoleiðis og var ekkert að pæla í þessu.
Ég fann verkið sem átti að spila í nótnabunkanum en hitt hafði ég aldrei heyrt um. Leitaði að því á netinu og fann það undir öðru heiti en forlagið átti það ekki á lager en sem betur fer var það til í tónlistarbúð inni í Stokkhólmi. Ég keypti það og stúderaði í lestinni. Þetta reyndist vera Adam átti syni sjö en allt önnur melódía en sú íslenska (eða danska) og svo var þetta mikil pólófónía og ólíkar taktegundir. Ég komst sem sagt aldrei í neitt hljóðfæri fram að prófinu og varð að reiða mig á tónheyrnarkunnáttuna en það gekk samt mjög vel. Ég stjórnaði sem sagt bara píanista og hann gleymdi meira að segja einni endurtekningunni og en sagði hann hefði áttað sig strax á því út frá hreyfingunum mínum og fannst það mjög gott.

Það borgar sig greinilega að vera dálítið kærulaus. Ég undirbjó mig mjög mikið fyrir hin prófin en komst ekki inn í Köben og var komin hálfa leið inn í Stokkhólm áður en ég hætti við og svo flaug ég inn í Uppsali eiginlega án þess að reyna. Þetta er eins og í fyrra þegar ég fór í þrjú atvinnuviðtöl. Ég lagði mig allan fram við það fyrsta, mætti vel klæddur, úthvíldur og reyndi að virka voða fagmannlegur en fékk ekki starfið (ég held reyndar að þeir hafi viljað konu sem hefur mikla reynslu af barnakórum og vön að takast á við félagsleg vandamál). Í hinum tveimur mætti ég frekar druslulega til fara, þreyttur eftir að hafa rifið mig upp kl. 5 um morguninn og keyrt í rúmlega 5 tíma og var mjög óformlegur í viðtölunum (sérstaklega því fyrr því ég var viss um að fá ekki starfið) en var boðnar báðar stöðurnar.

Það var mjög fallegt í Uppsala í dag. Það er allt svo snyritlegt, allir á hjólum og nánast engin bílaumferð í miðbænum. Skólahúsnæðið er líka frekar aðlaðandi og virðist vera góð aðstaða. Þetta er greinilega háskólabær því í mörgum búðum er tekið fram hversu mikinn stúdentaafslátt er gefinn.

Annar af tveimur orgelnemendum mínum spilaði í messunni í morgun og vakti mikla lukku. Hann komst líka inn í tónlistarmenntaskóla í Stokkhólmi næsta haust sem tekur inn 25 nemendur á ári, þar af bara 2 píanista.

Ég er að setja saman sönghóp með útvöldum söngvurum til að syngja á tónleikum í sumar en það gengur bölvanlega að finna æfingatíma þar sem allir geta. Ég er búinn að hringja og sms-a alveg ótrúlega oft. Held ég sé búinn að finna tíma en á eftir að fá staðfestingu frá einum. Svo á ég reyndar eftir að finna tónlist en það verður væntanlega auðveldara.

Við vorum að pína Skrám til að fara út en það var þvílík barátta. Hann er svo mikið músarhjarta. Á kvöldin er hann alveg æstur í að fara út, þ.e. þegar það er enginn umgangur en svona að degi til og þegar það er að okkar frumkvæði þá kemur það ekki til greina.

KLAPPAÐI MEÐ EISTUNUM

Ég skrifaði þetta líka fína blogg á mánudagskvöldið um afmælisferð okkar hjónanna til Tallinn en sá svo daginn eftir að ekkert hafði sparast. Ég bendi á bloggfærslu Hrafnhildar. Ég get bara bætt við að við fórum á tónleika með baltneskri kammersveit sem spilaði Sibelius, Mozart og Mendelssohn undir stjórn Ashkenasy. Við klöppuðum og stöppuðum ákaft með Eistunum. Ég get alla vega sagt að innan borgarmúranna er Tallinn mjög fallegur miðaldabær en fyrir utan blasa við kommúnistablokkir, slitnar götur og hrörlegir sporvagnar.

Fór að vinna aftur á þriðjudaginn og er orðinn svo gott sem fullfrískur en má ekki fara í líkamsrækt í a.m.k. tvær vikur í viðbót. Það var rætt um prestana sem sóttu um. Af fimm sem sóttu um koma þrjár konur til greina. Mér finnst ein alveg tilvalin. Hún er akkúrat það sem söfnuðurinn þarf á að halda en meirihlutinn er ekki á þeirri skoðun. Þau eru hrædd um að hún sé of áköf og tali of mikið. Mér finnst stundum teknar lélegar ákvarðanir á þessum vinnustað og þetta er ein af þeim.

Hverju á maður að trúa?

Ég fann þessa líka fína heimasíðu gagnauga.is þar sem maður getur hlaðið niður fullt af heimildarmyndum. Þetta hefur alveg bjargað mér í veikindafríinu. Ég horfði á þrjá BBC þætti um hræðsluáróður Neo-con mannanna sem nú eru aftur komnir til valda. Það var mjög merkilegt að sjá þá beita sömu rökum á 8. áratugnum og nú, sem sagt þegar Nixon gerði afvopnunarsamning við Sovét hélt Rumsfeld því fram að þeir væru að koma sér upp leynilegum vopnum. Og þegar CIA staðhæfði að heimildir þeirra bentu ekkert til þess þá sagði hann að einmitt þess vegna væri þetta svo alvarlegt, þetta væru svo fullkomin vopn að það væri ekki hægt að greina þau með hefðbundnum njósnaaðferðum. Markmið þessara manna er að hafa nógu stóran og mikinn óvin til þess að Bandaríkjamenn finni sig í því hlutverki að berjast við hið illa. Þeir ýktu ógnina af Sovétríkjunum svo stórlega að þeir voru farnir að trúa því sjálfir. Héldu því jafnvel fram að IRA, PLO og ETA væri hluti af þessu illa neti sem var stjórnað frá Moskvu.

Þegar Sovétið hrundi snéru þeir sér að Saddam og svo núna Alkaída. Því var haldið fram í þættinum að þau samtök voru í raun búin til í réttarhöldum út af árásinni í Naíróbí. Þar sem Bin Laden var ekki viðstaddur réttarhöldin var auðveldara að ákæra hann ef um samtök var að ræða, eins og gert er við mafíuforingja. Þetta eru ekki eins stór og fullkomin samtök og haldið hefur verið fram. Enda hafa þeir ekki getað handsamað neinn.

Í öðrum þætti var reynt að komast að hinu sanna varðandi 11 sept. Hvers vegna neituðu Bandarísk stjórnvöld að taka mark á skýrslum ísraelsku leyniþjónustunnar um að hryðjuverkahópar ætluðu að ræna flugvélum til að fljúga á fyrirfram ákveðin skotmörk.
Af hverju fóru engar herþotur í loftið þegar í ljós kom að búið var að ræna vélunum. Það er standard venja að senda þotur strax af stað þegar flugvél fer af leið en þær fengu að fljúga í 75 mínútur án þess að nokkuð yrði gert. Það hefur aldrei gerst áður að fjórum farþegavélum sé rænt samstundis og það er alveg stórkostleg tilviljun að eitthvað hafi klikkað í öllum fjórum tilvikunum. Það þarf bara forsetaleyfi til að skjóta niður flugvélar.
Af hverju voru stjórnvöld svona treg til að láta fara fram rannsókn á málinu. Eftir nánast öll stór slys þá hefur rannsókn hafist innan tveggja vikna en það tók eitt og hálft ár í þessu tilviki, og það var mjög skringilega að henni staðið og stjórnvöld drógu lappirnar.
Þetta kom líka á ansi heppilegum tíma fyrir Bush, hann var nýbyrjaður og gat ráðist inn í Afganistan án þess að nokkur mótmælti og Írak þrátt fyrir kröftug mótmæli því hann hafði stuðning fólksins síns. Svo gat hann breytt lögum sem færði yfirvöldum aukin völd yfir þegnunum sem flugu í gegnum þingið og hamrað á því að fólk þyrfti á honum að halda út af því að hann gæti varið það gegn óvininum. Það hefur líka komið í ljós að Neo-con liðið var búið að plana árás á Afganistan og Írak töluvert fyrir 11 sept.
Því var sem sagt haldið fram að Bush stjórnin hafi verið með í ráðum á einhvern hátt. Maður á erfitt með að trúa því að menn geti verið svona svakalega siðblindir. Þetta var borið saman við þegar Nasistar kveiktu í Reichstag skömmu fyrir þingkostningarnar 1933 og kenndu Kommúnistum um.

Óperuaðdáandinn

Ég og Skrámur kúrum upp í sófa að horfa á Toscu á DVD sem Mamma kom með um daginn. Ansi góð útgáfa með einum af uppáhaldssöngvaranum mínum, Ruggero Raimondi, sem syngur Scarpia og er alveg fanta góður leikari. Hann minnir mig svo mikið á F Murray Abraham sem leikur Sallieri í Amadeus. Svipaðir andlitsdrættir.
Þegar Tosca byrjaði að syngja aríuna sína, "vissi d'arte", stóð Skrámur skyndilega upp og starði á skjáinn. Svo færði hann sig sem næst sjónvarpinu og hallaði höfðinu undir flatt og var þannig þangað til arían var búin. Þá fékk hann sér að borða.

Það var lán í óláni hvað þetta gerðist hratt í fyrradag. Ég var alveg stálsleginn á þriðjudaginn og fann ekki fyrir neinu. Um morguninn leið mér hálf illa, reyndi að ganga þetta af mér og hugsaði um allar ófrisku konurnar sem maður þekkir núna og hvaða aumingjaskapur þetta væri að þola ekki smá meltingatruflanir á meðan þær þurfa að ganga í gegnum stórkostlegar breytingar á líkamanum.

Þetta er búinn að vera ansi viðburðarríkur sólarhringur. Ég vaknaði í gærmorgun og leið skringilega í maganum, hélt að þetta væru meltangatruflanir. Fór af stað í vinnuna en leið svo illa í lestinni að ég sneri við og tilkynnti mig veikan. Fór á heilsugæsluna hérna og læknirinn þar sendi mig á sjúkrahúsið til að athuga hvort þetta gæti verið botnlangabólga. Á leiðinni í leigubílnum var ég farinn að gráta af sársauka. Og í móttökunni á bráðamóttökunni lenti ég auðvitað á eftir Tyrkjum sem voru alveg viss um að það væri verið að mismuna þeim og þegar loks kom að mér þá tók afgreiðslukonan sér góðan tíma til að ganga almennilega frá öllum pappírum á meðan ég engdist þarna sundur og saman. Svo þurfti ég að bíða í annan hálftíma og var sagt að ég fengi ekki verkjastillandi fyrr en ég væri búinn að hitta lækninn. Eftir ca. klukkutíma fékk ég þessi líka fínu lyf og leið miklu betur. Eftir nokkar skoðanir voru menn vissir um að ég þurfti að fara í uppskurð.
Ég fór í aðgerðina rétt fyrir miðnætti og hún gekk vel. Dáldið fyndið þegar þeir segjast hafa gefið manni svæfinguna. Ég fann ekki fyrir neinu og man svo ekki neitt fyrr en ég vaknaði á gjörgæslunni. ég man ekki einu sinni eftir að hafa sofnað. Í dag leið mér svo bara ágætlega og starfsfólkið alveg hissa hvað mér fór mikið fram þannig að ég mátti bara fara heim eftir hádegi. Þau sögðu líka að ég væri á týpískum aldri fyrir þetta að gerast. Núna er ég í tveggja vikna leyfi frá vinnunni. Það þykir víst ekkert sniðugt að spila á orgel með svona skurð.

Það er búð hérna í Stokkhólmi, ég held hún selji gleraugu, sem heitir FCUK og ég veit ekki hvort ég er svona mikill perri en ég les þetta alltaf öðruvísi þegar ég geng fram hjá henni.

Svíarnir voru í skýjunum eftir Íslandsferðina. Ég er búin að skoða Moggan á hverjum degi en það virðist ekki vera nein gagnrýni um tónleikana þeirra. Við erum að æfa alveg svakalega strembið prógram núna sem ég hef aldrei sungið áður. Það eru tónleikar eftir mánuð og eins og oft áður sé ég ekki fram á að við náum að gera þetta vel en viti menn... þegar að því kemur stendur kórinn sig þrusu vel.

Ferlega var gaman að sjá í sjónvarpinu þegar hvíti reykurinn kom, klukkurnar byrjuðu að hringja og viðbrögð fólksins.

P.s. Þóra, ég vona að þú hafir ekki samviskubit út af bókinni. Ég var náttúrlega bara að grínast.