Óperuaðdáandinn

Ég og Skrámur kúrum upp í sófa að horfa á Toscu á DVD sem Mamma kom með um daginn. Ansi góð útgáfa með einum af uppáhaldssöngvaranum mínum, Ruggero Raimondi, sem syngur Scarpia og er alveg fanta góður leikari. Hann minnir mig svo mikið á F Murray Abraham sem leikur Sallieri í Amadeus. Svipaðir andlitsdrættir.
Þegar Tosca byrjaði að syngja aríuna sína, "vissi d'arte", stóð Skrámur skyndilega upp og starði á skjáinn. Svo færði hann sig sem næst sjónvarpinu og hallaði höfðinu undir flatt og var þannig þangað til arían var búin. Þá fékk hann sér að borða.

Það var lán í óláni hvað þetta gerðist hratt í fyrradag. Ég var alveg stálsleginn á þriðjudaginn og fann ekki fyrir neinu. Um morguninn leið mér hálf illa, reyndi að ganga þetta af mér og hugsaði um allar ófrisku konurnar sem maður þekkir núna og hvaða aumingjaskapur þetta væri að þola ekki smá meltingatruflanir á meðan þær þurfa að ganga í gegnum stórkostlegar breytingar á líkamanum.

Þetta er búinn að vera ansi viðburðarríkur sólarhringur. Ég vaknaði í gærmorgun og leið skringilega í maganum, hélt að þetta væru meltangatruflanir. Fór af stað í vinnuna en leið svo illa í lestinni að ég sneri við og tilkynnti mig veikan. Fór á heilsugæsluna hérna og læknirinn þar sendi mig á sjúkrahúsið til að athuga hvort þetta gæti verið botnlangabólga. Á leiðinni í leigubílnum var ég farinn að gráta af sársauka. Og í móttökunni á bráðamóttökunni lenti ég auðvitað á eftir Tyrkjum sem voru alveg viss um að það væri verið að mismuna þeim og þegar loks kom að mér þá tók afgreiðslukonan sér góðan tíma til að ganga almennilega frá öllum pappírum á meðan ég engdist þarna sundur og saman. Svo þurfti ég að bíða í annan hálftíma og var sagt að ég fengi ekki verkjastillandi fyrr en ég væri búinn að hitta lækninn. Eftir ca. klukkutíma fékk ég þessi líka fínu lyf og leið miklu betur. Eftir nokkar skoðanir voru menn vissir um að ég þurfti að fara í uppskurð.
Ég fór í aðgerðina rétt fyrir miðnætti og hún gekk vel. Dáldið fyndið þegar þeir segjast hafa gefið manni svæfinguna. Ég fann ekki fyrir neinu og man svo ekki neitt fyrr en ég vaknaði á gjörgæslunni. ég man ekki einu sinni eftir að hafa sofnað. Í dag leið mér svo bara ágætlega og starfsfólkið alveg hissa hvað mér fór mikið fram þannig að ég mátti bara fara heim eftir hádegi. Þau sögðu líka að ég væri á týpískum aldri fyrir þetta að gerast. Núna er ég í tveggja vikna leyfi frá vinnunni. Það þykir víst ekkert sniðugt að spila á orgel með svona skurð.

Það er búð hérna í Stokkhólmi, ég held hún selji gleraugu, sem heitir FCUK og ég veit ekki hvort ég er svona mikill perri en ég les þetta alltaf öðruvísi þegar ég geng fram hjá henni.

Svíarnir voru í skýjunum eftir Íslandsferðina. Ég er búin að skoða Moggan á hverjum degi en það virðist ekki vera nein gagnrýni um tónleikana þeirra. Við erum að æfa alveg svakalega strembið prógram núna sem ég hef aldrei sungið áður. Það eru tónleikar eftir mánuð og eins og oft áður sé ég ekki fram á að við náum að gera þetta vel en viti menn... þegar að því kemur stendur kórinn sig þrusu vel.

Ferlega var gaman að sjá í sjónvarpinu þegar hvíti reykurinn kom, klukkurnar byrjuðu að hringja og viðbrögð fólksins.

P.s. Þóra, ég vona að þú hafir ekki samviskubit út af bókinni. Ég var náttúrlega bara að grínast.

Í gær vorum við með djassmessu með bandi og öllu. Það var voða gaman og tókst vel. Hrafnhildi þótti reyndar sum lögin ansi löng og ég er dálítið á því líka. En það er nokkuð öðruvísi að stjórna svona djass. Þetta voru aðallega lög eftir Ellington. Við vorum með nýjar útsetningar en þurftum að breyta ýmsu á síðustu stundu. Ég var búinn að vara kórinn við þessu og þau voru sem betur fer mjög vel með á nótunum og komu alltaf rétt inn. Enda sagði bandið að af öllum þeim kórum sem þeir höfðu unnið með þá hefði þessi verið best undirbúinn. Mér fannst nú ekki leiðinlegt að heyra það.

Í messunni fyrr um daginn fékk ég þrjár fermingarstelpur til að syngja tvö lög sem fara reyndar bæði upp á f''. En við höfðum hist tvisvar sinnum til að æfa og ég kenndi þeim ýmislegt í tækni og stuðning. Í seinna skiptið heyrði ég greinilegan mun á þeim og fannst það alveg æðislegt en þær voru ekkert smá erfiðar. Ég þurfti alltaf að peppa þær upp. Fyrst fannst þeim þetta svo hátt, og svo þegar ég var búinn að kenna þeim rétta tækni og þær gátu sungið tóninn þá fannst þeim þær ekki geta opnað röddina nógu vel og vildu hætta við annað lagið. Ég stakk upp á að við gætum sleppt síðasta erindinu sem fór ansi hátt en þá var það ekki tekið til greina og þær vildu allt í einu syngja það allt. Í messunni sungu þær vel og voru held ég nokkuð ánægðar eftir á.

Er búið að setja eitthvað út í vatnið heima. Það eru bara allir ófrískir.
Indra og Ingólfur eiga að von á barni í byrjun október (viss um að það sé stelpa)
Hjalti og Vala í júní (við höldum að það sé strákur en þau stelpa)
Árni eignaðist stelpu núna um daginn
Bjartur og Jóhanna í lok ágúst (við spáum stelpu)
Indriði frændi tvíbura (strákur og stelpa)
Úlfur (stelpa)
Íris vinkona Hrafnhildar (strákur)
Óttarr og Kata (önnur stelpa)

Allir að fara á tónleika með Kammerkór Konunglega tónlistarháskólans í Stokkhólmi. Ég veit ekki betur en að þeir séu á föstudaginn kl. 20.00 í Neskirkju og það sé ókeypis. Ég er búinn að vera að hjálpa þeim við þessa Íslandsferð og það væri svo leiðinlegt ef það koma fáir á tónleikana. Það eru nokkrir úr kórnum í Mikaeli kórnum og þau komu öll til mín á þriðjudaginn og sögðu: "Ég er að fara til Íslands á morgun.....ííííííí!!!!!" og hoppuðu og skoppuðu. Það eru engar ýkjur. Alla Svía dreymir um að koma til Íslands. Ég veit að þau ætla að syngja alla vega eitt lag á íslensku sem ég kynnti fyrir kórstjóranum og hann elskar.

Þá eru Mamma og Hlö farin. Búið að vera yndislegt að hafa þau. Við erum búin að borða dýrindis lambalæri, hangikjöt og flatkökur, fara á söfn og drekka mikið af bjór. Þau höguðu sér eins og týpískir Íslendingar og töluðu mikið um veðrið: "Er ekki dálítið hlýrra í dag heldur en í gær? Ég er ekki frá því. Nú er dáldið kaldur vindur. Það var eins og um daginn heima. Þá var ansi hlýtt og svo nokkrum dögum síðar kom kuldakast."

Við erum að spá í að flytja nær vinnunni hennar Hrafnhildar og kaupa okkur bíl þannig að ég geti keyrt í vinnuna. Það er nefnilega bara einn strætó sem gengur þarna á milli og hann er ansi lengi á leiðinni, stoppar ca. 30 sinnum og gengur bara nokkrum sinnum á dag.

Ég mætti fyrr en vanalega í dag til að hitta prestana sem sóttu um stöðuna hérna. En þegar ég mætti þá var enginn hér og svo var mér sagt: "Æ, það. Varstu ekki búinn að heyra að það verður ekkert af því núna. Það er ekki fyrr en í næstu viku. Það var talað um þetta hérna á göngunum í fyrradag." Það hafði sem sagt enginn vit á því að láta mig vita þó svo ég sé alltaf í fríi á mánudögum og þriðjudögum. Og svo átti að fjalla um bókunarkerfið á mánaðarfundinum í dag en vegna þess að allir nota ekki þetta blessaða kerfi þá voru bókaðar jarðarfarir á sama tíma þannig að fundurinn var felldur niður. Fyrir mánuði síðan var mér sagt að vera ekki svona óþolinmóður því þetta yrði allt afgreitt á þessum mánaðarfundi 13 apríl. Nú fæ ég ábyggilega að heyra að nú eigi að taka sér góðan tíma og afgreiða þetta eftir einn og hálfan mánuð. Þetta átti upphaflega að vera komið í lag síðastliðinn nóvember.

VEIIIIIIÍÍÍÍÍ!!!!!
Indra systir á von á barni. Ég er alveg viss um að þetta sé stelpa.
Þá held ég að maður sé að verða fullorðinn. Bráðum þrítugur og að verða móðurbróðir! Maggi frændi.
Mamma og Hlö eru á leiðinni, ákváðu að fá sér einn öl niðri í miðbæ fyrst þannig að ég og Skrámur erum að þvo. Það er ekki hægt að slíta þennan kött frá þessu skemmtiefni.

Við erum búin að vera með kabalsjónvarp síðan í haust en um daginn þá bilaði myndlykillinn. Og þegar við fengum nýjan þá náðum við allt í einu miklu fleiri stöðvum. Þetta eru einhver mistök hjá fyrirtækinu því við borgum ekkert meira. Ég bjóst jafnvel við að þeir myndu leiðrétta þetta núna um mánaðarmótin en það gerðist sem betur fer ekki. Við náum reyndar ekki tveimur stöðvum í gegnum myndlykilinn og þurfum að ýta á marga, marga takka á nokkrum fjarstýringum til að sjá þær en ég þori ekki að fikta í neina til að leiðrétta það af ótta við að missa af þessum bónusstöðvum. Þetta minnir mig á Chandler og Joey þegar þeir náðu ókeypis klámi og þorðu ekki að slökkva á sjónvarpinu. bæ ðe vei... það er sýnt alveg fullt af klámi á þessum stöðvum. Ég horfði einu sinni á sjónvarpið eftir miðnætti og þá var klám á fjórum stöðvum samtímis... ekki það að ÉG hafi gaman af svoleiðis..... nei, í alvöru, þetta var frekar óaðlaðandi fólk, svona dæmigerðar klámstjörnur með rosalega stór sílikonbrjóst í ansi grófum stellingum. jamm og já! Förum ekki nánar út í það.

Þegar ég sótti um starf organista síðasta sumar þá voru mér boðnar tvær stöður. Ég valdi þessa í Nynäshamn fyrst og fremst út af því að ég hafði frjálsari hendur og réði öllu sjálfur en á hinum staðnum hefði ég starfað undir öðrum organista og bara haft barnakóra. Ég hef stundum velt því fyrir mér hvernig það hefði verið að taka hina stöðuna. Sérstaklega þar sem ég sé oft kirkjuna þegar ég tek lestina inn í Stokkhólm. Það hefði í fyrsta lagi verið miklu nær, og ég veit að skipulagið er betra. Þetta með skipulagið fer alltaf meira og meira í taugarnar á mér. Ég talaði reyndar við sóknarprestinn um daginn því mér fannst heilmikið að og allar framfarir ganga alveg rosalega hægt fyrir sig. En síðustu tvær vikurnar er eitthvað farið að gerast.
Ég fór inn á heimasíðu hinnar kirkjunnar til að sjá hvern þeir hefðu ráðið og viti menn! Efst á óskalistanum var sem sagt ég...Íslendingur... og númer tvö var Færeyingur sem heitir því dæmigerða færeysku nafni "Heri Eysturlíð".
Ég er reyndar farinn að hafa meiri áhuga á barna- og unglingakórstarfi og einbeiti mér meira að söngkennslu. Og það er alveg týpískt hvernig allt kemur í bylgjum. Án þess að ég hafi talað neitt sérstaklega um það þá er nú allt í einu sótt að mér úr öllum áttum og beðið um söngkennslu á sama tíma og ég tek upp aftur orgelkennsluna eftir nokkura vikna hlé.

Þá er þvottavélin komin í gang. Það tók okkur bara tæp fjögur ár. Það var nefnilega þannig að Pabbi átti hana og sumarið eftir að hann dó þá skiptum við systkinin eigum hans á milli okkar og ég fékk þvottavélina. En þar sem við vorum að flytja út til náms þá ákvað ég af einhverjum ástæðum að það væri ekki sniðugt að taka hana með út þar sem maður fékk ókeypis aðgang að þvottavél og við þurftum að lifa á námslánum í nokkur ár. Ég sá frekar fljótt eftir því að hafa alla vega ekki tekið hana með því það hefði ekki kostað neitt meira. Og svo tókum við hana með síðasta sumar og settum hana niður í geymslu. Því þó svo að við værum á föstum launum þá vorum við með aðgang að betra þvottaherbergi og auðveldara að bóka tíma. Ég alltaf að spara.
En eftir nokkrar vikur hér í Stokkhólmi þá vorum við tilbúin fyrir næsta skref sem var að flytja vélina upp í íbúðina. Nokkrum vikum seinna hringdi ég í húsvörðinn og spurði hvað þurfti að gera til að tengja hana, nokkrum vikum eftir það þá var hringt í tengigæja, það var reyndar ekkert svo auðvelt að vita hvern maður ætti að tala við og hin og þessi fyrirtæki mjög svo hissa að ég skuli hafa hringt í þau og ekki beint tilbúin að segja mér hvert ég ætti að snúa mér. Svo kom dúdinn en sagði mér að kaupa millistykki fyrir vatnsúttakið. Eftir nokkra daga fór ég í búðina en láðist að taka mál af krananum, ég hélt að þetta væri standardstærð. Í næstu ferð fann ég rétta stykkið en viti menn að það lak út um það þegar ég skrúfaði frá. Hvað gera menn þá? Nokkrum dögum síðar keypti ég þéttingslímband og hvað heitir það á sænsku? Jú, það heitir "gängtätningstejp". En nú erum við sem sagt búin að prufukeyra hana, meira að segja tvisvar, og Skrámur sat agndofa og glápti á þetta skemmtiprógram í klukkutíma.

Ég er búinn að fá nóg af inntökuprófum. Prófin hérna í Stokkhólmi gengu reyndar vel. Ég veit ekki hversu margir sóttu um en við vorum tíu sem fengu að taka próf og eftir fyrsta prófið vorum við fimm sem voru valin til að halda áfram. Það var voða gaman en hins vegar leið mér alls ekki vel í þessum skóla. þetta er í þriðja skiptið sem ég er þarna. Fyrsta skiptið var þegar ég sótti um organistanámið og þá lá Pabbi fyrir dauðanum og dó tæpum tveimur vikum síðar. Svo var ég þarna í fyrra og það voru mikil vonbrigði að komast ekki inn þá. Þannig að það eru ekkert nema slæmar tilfinningar gagnvart þessum skóla. Ég hringdi í prófessorinn og sagði honum að ég væri hættur við og hann átti mjög erfitt með að trúa því. Hann sagði að það ætti að byggja nýjan skóla eftir nokkur ár og hvatti mig til að endurskoða ákvörðun mína þar sem ég hefði gert fínt próf en ég lagði ekki í að fara í svona stíft og erfitt nám þegar manni líður svona illa þarna. Ég veit svo sem ekkert hvort ég hefði komist inn en það er voða gott fyrir egóið að vera svona nálægt því.

Við vorum að bóka ferð til Tallinn í loka apríl. Þetta verður afmælisferð því ég verð þrítugur (da da da DAAAAMMMM). Ég var búinn að heita því að fara til Eystrasaltslandanna á meðan ég bý hér í Stokkhólmi og við fengum mjög ódýrt flug og ætlum að vera á voða fínu hóteli í staðinn. Vorum reyndar að spá í að fara til Barcelona en það var bara alls ekki svo ódýrt. Og svo dreymir okkur líka að fara til Króatíu en það var ekki í boði á neinu skikkanlegu verði fyrr en í sumar.
Sennilega mun ég fara til Sigmundar vinar míns sem er að læra í Oxford í byrjun apríl og svo ætlum við að vera við hjónavígslu Markúsar og Dóró í Suður-Frakklandi í lok júní. Og svo förum við auðvitað heim og gerum það sennilega í júlí. Þannig að það verður heilmikið ferðalag á okkur hjónunum.
Þegar ég fór í skólann um daginn til að ganga frá umsókninni mundi ég hvað þetta er leiðinleg bygging. Þetta er eins og Háskóli Íslands, alveg ferlega stofnanalegt. Mér leið alla vega ekki vel við að koma þarna inn. Maður er reyndar góðu vanur því skólinn í Gautaborg er alveg rosalega hlýlegur og þægilegt að vera þar. Ef ég kemst inn þá er það bara fínt en ég væri alveg eins til í að vera í Uppsölum. Við Hrafnhildur vorum þar fyrir tveimur árum og kunnum rosalega vel við okkur. Það sem kannski heillar mig mest er að ég gæti unnið með náminu. Það er dálítið erfitt að venja sig af því að vera á föstum launum. Þegar ég sagði Anders Eby frá Uppsölum um daginn kom einhver svipur á hann eins og honum þætti það ekki nógu fínt fyrir mig, en það gæti líka verið rígur á milli stofnana eða þá að hann vildi bara fá mig í deildina sína.

Skjótt skipast veður í lofti.
Þessi dvöl í Köben var ekki ferð til fjár og svo var ég að komast að því að í Stokkhólmi ætla þeir bara að kalla inn örfáa í prófið og ég er ekki þar á meðal. Þeir byggja val sitt á vídeóupptöku sem maður átti að senda inn af sjálfum sér að stjórna á tónleikum eða æfingu. Hefði ég verið í Gautaborg þá hefði ekki verið neitt vandamál að fá lánað Pro Musica og taka upp en ég átti ekki annarra kosta völ hérna en að nota kirkjukórinn sem hljómar ekkert sérlega vel á vídeóupptöku. Ég uppgötvaði þetta líka bara á síðustu stundu (þetta var ekki svona í fyrra) og gerði ekki ráð fyrir að þessi upptaka væri afgerandi hvort maður fengi að fara í prófið eða ekki.
Eins og ég var svekktur í fyrradag þegar ég sá að draumar mínir voru að verða að engu þá lifnaði yfir mér í gær þegar ég talaði við Anders Eby. Hann var ósáttur við þetta og ætlar að leyfa mér að þreyta inntökupróf í kórstjórnardeildina þó svo að umsóknarfresturinn sé liðinn. Það próf er eftir akkúrat 4 vikur. Gráðulega séð þá er þetta ennþá betra því þetta er svokallað diplom nám, þ.e. maður verður að hafa Mastersgráðu til að komast inn. Við verðum 10 sem sækjum um 2 pláss og þetta er tveggja ára nám. Það er ekkert gefið að ég komist inn. Ef þetta gengur ekki þá ætla ég í kórstjórnarnám í Uppsala sem er 10 einingar á önn þannig að maður getur unnið með. Það væri líka fínt, það er dáldið erfitt að þurfa að fara aftur á námslán.

Nú er vika þangað til ég fer í inntökuprófið í Köben. Var að fá skilduverkefnið sem er annar þátturinn úr Linzer sinfoníunni eftir Mozart. Ég bjóst nú við einhverju erfiðara. En hann er reyndar í 6/8 sem ég í dálitlum erfiðleikum með. Veit ekki alveg afhverju. Svo tilkynntu þeir hvað af þeim verkum sem ég valdi til að stjórna þeir höfðu valið og þá reyndist það líka vera Mozart, sem sagt fyrsti þátturinn úr Jupitersinfóníunni. Þegar ég fyllti út umsóknina í lok nóvember og sá að ég átti að stinga upp á þremur mismunandi verkum til að stjórna þá stakk ég upp á Brahms og Stravinski en vantaði eitthvað eldra verk sem kannski gerði ekki eins miklar kröfur til hljómsveitarinnar og fann partitúr að Jupiter sinfoníunni upp í hillu sem ég hafði keypt þegar ég var í Cambridge fyrir nokkrum árum. Ég ákvað að skrifa það á umsóknina án þess að kunna það, ég hafði eiginlega aldrei hlustað á það. En síðan þá hef ég stúderað það og finnst hún bara mjög góð og skemmtileg.

Í gær fór ég með ungdomskórinn minn á gospeldag í útvarpshúsinu og það var æðislega gaman og allir skemmtu sér vel, aðallega vegna þess að þarna voru saman komnir rúmlega 1800 kórsöngvarar og sum lögin voru mjög góð. En sum fannst reyndar afskaplega leiðinleg. Það kom einn frægasti gospelsöngvari Bandaríkjanna sem hafði samið nánast öll lögin og þegar hann söng sóló var það þessi "Mariah Carey" stíll að syngja eins mikið af skrauttónum og hægt er og afbaka melódíuna. En að öðru leyti var þetta mjög skemmtilegt. Einhver ætti að taka upp á þessu á Íslandi.

Ég skrapp reyndar frá í nokkra tíma til að syngja með Pro Musica í St. Jacobskirkjunni sem liggur við Kungsträdgården. Það gekk voða vel og það mætti fullt af fólki og ég spilaði Litanies efter Alain á orgelið þarna sem er eitt það besta á Norðulöndunum. Það féll í góðan jarðveg. Ég hitti svo Anders Eby eftir á (þ.e. sá sem mun dæma kórstjórnarprófið hérna í Stokkhólmi) og hann var mjög hrifinn af spilamennskunni minni og heyrði mig syngja tenór í sólókvartett í einu verkinu og var að spá í að flytja mig upp í tenórinn í Mikaeli kórnum. Ég sem var búinn að venja mig við fyrsta bassa, voða þægilegt, þarf eiginlega aldrei að hita upp.