Vá hvað Kristján Jóhannsson er mikill hálfviti. Ég horfði á þennan Kastljósþátt eftir að Anna Dögg (sem er í heimsókn hjá okkur núna um helgina) benti okkur á hann og hefði ég verið á staðnum hefði ég glaður vilja kíla hann í magann þegar hann var hvað dónalegastur.
Þegar ég var í Kósý vorum við oft beðnir um að koma fram til styrktar einhverju sem við og gerðum. Stundum urðum við að segja nei og það var alltaf erfitt en ALDREI datt okkur í hug að fá borgað fyrir það. Við hefðum haft of mikið samviskubit hefðum við grætt á þessu. Ég skil alveg að þeir sem gefa vinnuna sína vilja kannski ekki þurfa að borga of mikið með þessu. Svo fer það alveg svakalega í taugarnar á okkur listamönnum þegar það er ætlast til að við gefum vinnuna okkar en það á að borga öllum öðrum. Það er mjög algengt viðhorf. En þessar upphæðir sem maður er að heyra eru gjörsamlega út í hött. Bæði finnst mér siðlaust af fólkinu að setja fram þessar kröfur og að tónleikahaldararnir gangist við þeim. Einna verst finnst mér þessi húsaleiga kirkjunnar. Þetta yrði ennþá meira hneiksli hér í Svíþjóð ef kirkjan ætlaði að græða á líknarmálefni. Maður verður mikið var við það þegar maður kemur heim til Íslands hvað kapítalisminn er alsráðandi. Sérstaklega tek ég eftir muninn á kirkjunum þar sem margar íslenskar kirkjur eru bara í pjúra viðskiptum, sérstaklega hvað varðar útleigu á húsnæði.

Gleðilega aðventu.
Það var voða gaman í dag. Var með messu þar sem bæði kórinn minn og kammerkórinn á staðnum sungu og það var voða gaman og þau sungu voða vel allir gasalega ánægðir. Svo dreif ég mig í Adolf Fredriks kirkjuna til að syngja á aðventutónleikum og þar var líka fullt af fólki að hlusta. Anders Eby sagði við mig að hann fattaði ekki af hverju fólk fer á tónleika á fyrsta í aðventu. Það kom greinilega í ljós á síðustu kóræfingu að þetta er ekki uppáhaldsdagurinn hans. Ég held að það sé vegna þess að hann þarf flytja svo mikið af þessum "skylduverkum" og svo voru þrír kórar, allir á sitthvorum staðnum, organleikari á öðrum og svo trompetleikarar og það þurfti að koreografera allt saman.
Ég bölvaði mér í sand og ösku þegar ég þurfti að rífa mig upp úr rúminu í gærmorgun. Ég var búinn að boða til auka kóræfingu sem átti að byrja klukkan tíu og vera til tvö. Ég ákvað þetta snemma í haust þegar það var svo gott veður en núna er snjór út um allt, erfitt að komast um og ég er alltaf svo þreyttur. En þegar ég var búinn að fara í sturtu og byrjaði að æfa þá var ég miklu hressari. Það sögðu reyndar margir í kórnum að ég hefði verið alveg óstöðvandi og fólkið alveg uppgefið um kvöldið.

Núna ætlum við hjónin að halda upp á eigin aðventu í kvöld með jólaköku og jólageisladiski.

Er þetta ekki týpískt íslenskt?
Alltaf þurfa Íslendingar að færa allt í aukana og reyna breiða sem mest úr sér.
Í síðasta tölublaði tímirits kirkjutónlistarmanna hér í Svíþjóð birtist gagnrýni um geisladiska þeirra kóra sem tóku þátt í norræna kirkjutónlistarmótinu í Árósum. Þar er fjallað um níu diska og í fyrsta sæti lendir Graduale Nobile og fær mjög góða gagnrýni. Það er skrifað að kórinn hafi heillað áheyrendur upp úr skónum með virtúósa flutningi af íslenskri nútímatónlist. Og þegar gagnrýnandinn hlustaði á diskinn stóðst hann allar væntingar og telur svo upp hvaða verk eru flutt.
Ég sendi Jónsa þessa gagnrýni um daginn og var að velta því fyrir mér hvort ég ætti að þýða hana eða ekki en ég ákvað bara að senda hana nákvæmlega eins og hún stendur á sænsku. Ég fékk mjög stutt skilaboð til baka og hélt jafnvel að hann hefði ekki áhuga á þessu. En svo sá ég auglýsingu fyrir tónleika kórsins og fylgir gagnrýnin með og þar stendur að gagnrýnandinn hafi skrifað: "Geisladiskurinn, sem hafnar í efsta sæti listans, uppfyllir allt sem hægt er að fara fram á."
Hmmmmmm...... ekki alveg það sama.

Ég veit ekki af hverju en ég get ekki viðurkennt að fólk hafi vakið mig þegar það hringir í mig. Jafnvel þegar fólk hringir eldsnemma um morguninn eða jafnvel um miðja nótt eins og þegar ég vann á Hótel Sögu. Það er líka sama hvað ég þjálfa upp röddina áður en ég tala í símann þá virðist það ekki duga neitt því það er alltaf spurt: Guð, fyrirgefðu, var ég að vekja þig?.
Ég: "Ha..... nei, nei.... ég var (þögn, þögn, þögn) ég var alveg vakandi."
Klukkan sjö í morgun hringdi Eva sem vinnur með Hrafnhildi og auðvitað vakti hún mig en sem betur fer spurði hún ekkert heldur baðst bara afsökunar á að hafa vakið mig þannig að ég þurfti ekki að neita því.

Ég var líka extra þreyttur í gærkvöldi því það var langur dagur í gær. Messa um morguninn og svo æfingar allan daginn og fixa prógram og svoleiðis fyrir fyrstu kórtónleikana sem voru klukkan sex. Þeir heppnuðust svaka vel og voru mjög vel sóttir og allir obboðslega ánægðir, sérstaklega sóknarpresturinn (eða kirkjuhirðirinn eins og embættið heitir á sænsku). Kórinn söng barasta mjög vel og gerði ekki ein einustu mistök en mikið af tónlistinni var með endalaust mörgum endurtekningum. Ingibjörg spilaði á básúnuna, bæði með kórnum og svo með mér á orgelið, svo spilaði Robin, kolleginn minn, á píanó en hann er ferlega góður í svona djasspíanói. Svo var íslenskur kontrabassaleikari sem hefur starfað í Svíþjóð í 40 ár. Það er alveg ótrúlegt hvað einn kontrabassi gerir mikið fyrir heildarhljóminn.

Í kvöld voru tónleikar með tveimur listamannapörum í kirkjunni minni. Annars vegar Benneth Fagerlund og Evabritt Sandgren og hins vegar Plura og Carla Jonsson. Þau eru öll fræg hér í Svíþjóð. Ég þekkti náttúrlega ekkert til þeirra. Ég hitti Benneth fyrir tónleikana en Plura og Carla höfðu skilið gítarana sína eftir og farið út að borða. Svo þurfti ég að fara á fund og kom aftur korter fyrir tónleikana til að tala við þau öll og þá hitti ég Benneth og Evabritt og svo voru tveir gítaristar sem ég gerði ráð fyrir að myndu spila undir hjá Plura og Carla sem voru ekki þarna. Ég kynnti tónleikana og bauð Benneth og Evabritt velkomin og fór svo upp að hlusta. Þau voru með mjög skemmtilegt prógram í ca. hálftíma og svo var komið að hinu dúóinu. Þá komu út gítaristarnir tveir, báðir nokkuð þybbnir með sítt að aftan og byrjuðu að spila og syngja. En ekkert bólaði á Plura og Carla. Þá áttaði ég mig á því. Plura og Carla voru þessir tveir miðaldra karlar. Ég var alveg handviss um að þetta væru tvær stelpur. Hvaða karlmaður heitir Plura, hvað þá Carla? Sem betur fer er sænskan þannig að það kom ekki fram í kynningu minni að ég hélt að þeir væru stelpur.

Ég fékk nýtt leikfang um daginn. Ipod mini. Það rýmir 4 gígabæt af tónlist. Ég er búinn að hlaða inn ca 10 sinfóníum, tveimur óperum, nokkrum heilum kórverkum, ca. 6 stand up show og ég veit ekki hvað mikið af öðrum diskum en hef samt ekki náð að fylla minnið. Þetta er alveg frábært tæki en það eina sem ég er ekki ánægður með er að rafhlaðan dugar ekkert svakalega lengi. Ég þarf eiginlega að hlaða hana daglega. En ég alveg elska þessar Apple vörur. Svo kom þetta í alveg svakalega flottum kassa. Híhíhí.

Jæja, þar kom að því. Ég talaði óvart sænsku við Hrafnhildi. Það var í miðri messu og ég var að hvísla að henni til að biðja hana um að hjálpa mér við að fletta í eftirspilinu og skildi ekki af hverju hún fór að hlæja. Svo fer það að verða algengara að við spurjum hvort annað hvað hitt og þetta heiti aftur á íslensku. Og stundum koma bara sænsk orð hér og þar.

Það voru sænskir vinir okkar í heimsókn á laugardaginn og það var svo fyndið þegar þau fóru að tala um sænska grínmynd sem heitir Torsk på Tallinn og þau fóru að skellihlæja án þess að ná að útskýra eitt eða neitt. Við höfum ekki séð myndina og gátum ekki gert neitt annað en að hlæja að þeim þar sem þau hlógu. Það væri ábyggilega sama upp á tengingnum ef við færum að tala um Stellu í orlofi. Það er öðruvísi þegar Ingibjörg fær sín hlátursköst. Þá gildir bara að bíða þolinmóður eftir að hún nái andanum (bókstaflega) því þegar hún nær að útskýra hvað er svona fyndið þá er það alltaf ógeðslega fyndið.

Núna um helgina var heilmikil spilamennska í tilefni allra heilagra messu. Ég fékk samstarfskonu Hrafnhildar til að syngja við þrjár athafnir og svo hélt ég orgeltónleika sem voru ágætlega sóttir og vel tekið. Ég endaði á Adagio eftir Albinoni sem er náttúrlega búið að spila allt of oft og ég var mjög efins hvort ég ætti að spila það yfir höfuð en það er bara eitthvað við þetta verk. Ég táraðist allavegna þegar ég spilaði það. En það er mikil kúnst að flytja verk sem eru svona þekkt. Ég man eftir að hafa verið á sinfóníutónleikum þar sem meðal annars átti að flytja Bolero eftir Ravel en ég var orðinn ansi þreyttur á því og spenntastur fyrir forleik eftir Beethoven. En flutningurinn var bara svo góður og allir svakalega hrifnir.

Djö.....

Fólk hringir í mig nokkrum sinnum í viku til að bjóða fram þjónustu sína eða biðja um að fá að halda tónleika í kirkjunni. En það er alveg týpískt að akkúrat það fólk sem mig vantar hefur ekki haft samband þannig að ég þarf að leita.

Svo hafa tveir umsboðsmenn haft samband við mig til að skipuleggja eigin tónleika með þekktum listamönnum. Annar umboðsmaðurinn er karlmaður og hinn kona og þau eru svo ólík. Maðurinn er mjög hress í símann og við höfum talast við ca. þrisvar og mér finnst mjög gott að vinna með honum því hann er ekkert að flækja hlutina að óþörfu og er mjög hnitmiðaður í öllu sem hann gerir.
Konan er mjög viðkunnanleg en ég hef hins vegar talað við ca. 9 sinnum því hún hefur áhyggjur af svo mörgu, og er alltaf að ítreka sömu spurningarnar sem ég er búinn að svara mörgum sinnum. Ég er nokkuð viss um að ef ég væri kona þá kynni ég betur við hana og þætti maðurinn einum of kærulaus. Þetta er eins og í umferðinni. Ef það væru bara karlar sem keyrðu þá gengi umferðin betur fyrir sig. Eins ef það væru bara konur í umferðinni. Ef ég t.d. vill hleypa manni inn í bílaröð þá grípur hann strax tækifærið og þakkar vonandi fyrir sig. En ef ég hleypi konu þá fæ ég þetta: ha... á ég... núna... en er það örugglega í lagi.... bíddu... á ég að halda áfram... altso núna... ok, ég fer þá bara....eða hvað?
og þetta er bara töf fyrir mig og ég verð pirraður. En ef ég væri kona þá myndi ég vita betur hvernig hún hugsar og þætti karlmenn óþarflega frekir. EKKI SAKA MIG UM AÐ VERA KARLREMBA. ÉG ER EINHVER MESTI JAFNRÉTTISSINNI SEM TIL ER!

Ég horfi oft á BBC World á morgnana þegar ég er heima á annað borð og þar er fréttaþulur sem les efnahagsfréttirnar. Það er gullfalleg indversk stelpa með alveg rosalega stór augu og glansandi varir. Vandamálið er bara að maður nær ALDREI um hvað hún er að tala. Sér í lagi þegar hún les upp nýjustu vísutölur með miklum tilþrifum með bros á vör.
Jæja Torfi. Það er bara að fara til London og leita hana uppi!

Núna um helgina söng ég með Mikaeli kammerkórnum. Í gær vorum við í Uppsala og í dag í kirkjunni sem kórinn er tengdur við: Adolf Fredriks kirkjunni. Þetta er sem sagt kirkjan sem Anders Öhrwal starfaði við lengi lengi.
Þetta er fantagóður kór og stjórnandinn, Anders Eby, er einn sá fremsti hér í Svíþjóð og prófessor í kórstjórn við Kungliga Musikhögskolan. Mér finnst hann mjög góður, hann gerir miklar kröfur og er ansi strangur og yfirleitt í góðu skapi. Það var dáldið öðruvísi að vinna með honum miðað við Jan Yngve, stjórnanda Pro Musica í Gautaborg, sem gerir líka miklar kröfur en er alveg rosalega "næs." Maður var svo góðu vanur þannig að það voru ansi mikil viðbrigði þegar maður fékk svona strangan kórstjóra. En þeir ná báðir miklum árangri. Hrafnhildur kom að hlusta í dag og sagði alveg eins og mér finnst. Henni fannst Pro Musica hafa hlýjari hljóm Mikaeli syngja mjög nákvæmlega og tæknilega betri. Hún er með svo góðan tónlistarsmekk og það er svo gott að geta spurt hana álits.
Ég byrjaði reyndar í kórnum fyrir rúmum mánuði. Ég hringdi í Anders á mánudegi og hann spurði hvort ég gæti sungið fyrir seinna um kvöldið sem ég og gerði. Svo mætti ég á æfingu daginn eftir. Um helgina var æfingabúðir sem ég komst ekki í því það var of stuttur fyrirvari. Svo voru tónleikar á þriðjudeginum og ég kom bara til að hlusta þar sem ég hafði bara verið á einni æfingu og þetta var ekki beint auðvelt prógram. En Anders sagði að auðvitað ætti ég að syngja með. Þannig að ég söng með og það var nánast allt prima vista. þar að auki var ég ekki rétt klæddur. Allir karlarnir voru í svörtum jakkafötum, hvítri skyrtu og bindi en ég var í gráum buxum, skóm sem voru ekki svartir, svörtum bol og svo fékk ég lánaðan svartan jakka. Ferlega óþægilegt.
Ég hafði reyndar sungið helmingin af verkunum áður en Anders vildi að ég syngi 1. bassa þar sem það var fullt í tenórnum. Það eru ca. 8 í hverri rödd. Það er ágætt að syngja bassa, miklu auðveldara en tenór og þægilegt að þurfa ekki að hita röddina eins mikið upp fyrir tónleika.
Það eru líka viðbrigði að í Pro Musica var ég nokkurs konar aðstoðarstjórnandi en það er heilmikil samkeppni á því sviði í þessum kór. Einn bassinn er að fara að stjórna útvarpskórnum, sem er atvinnukór, einn er á fyrsta ári í kórstjórn hjá Anders, einn ætlar að fara að læra kórstjórn í Uppsala eftir áramót og svo er einn á öðru ári hjá Anders og vann um daginn fyrstu verðlaun í alþjóðlegri kórstjórnarkeppni í Vín þar sem voru 75 þáttakendur. En Anders kom til mín í gær og vildi endilega hitta mig til að tala um íslenska tónlist og fá hjálp því kammerkór skólans ætlar að fara til Reykjavíkur í vor.

Irribirri.
Það er búið að vera frekar kalt eða almennt leiðinlegt veður. Það er ennþá kaldara hérna en í Gautaborg, kuldinn smýgur meira inn í gegnum fötin, en það er ekki eins mikið rok hér miðað við Gbg eða heima.
Ég var að lesa svo leiðinlega bók um hljómsveitarstjórnun. Hún er ógeðslega þykk og maður er svo lengi að lesa hverja blaðsíðu því að það er svo mikill texti á hverri síðu. Svo er hún skrifuð á svo háfleygri (eða ...fleygaðri) ensku. Höfundurinn notar orð eins og "meticulously" og "extraneous" og svo eru hver einasta málsgrein full af aukasetningum. Hérna er eitt dæmi:
"Moreover, early, exaggerated crescendos-especially if they are habitual and occur at every possible instance-distort the form and continuity of the music (most likely unbeknownst to the casual uninformed listener); and if done to excess, as is usually the case with such self-indulgent 'interpretations,' they tend to become repetitously tiresome, and the constant exaggerated and overdrawn effects eventually cancel each other out."
Mér var svo oft hugsað til Sir Humphrey í hinum frábæru þáttum Já ráðherra. Mér var líka kennt strax í grunnskólanum að maður á ekki að hafa of langar málsgreinar. Það verður svo leiðinlegt að lesa þær og erfitt að fylgjast með.
Fyrir utan þetta þá er höfundurinn svo langorður. Fyrstu tuttugu blaðsíðurnar hefði ég getað sagt með þremur línum. Ég er sammála honum í stórum dráttum en hann gengur svo langt. Ég las ca. hundrað blaðsíður áður en ég gafst upp.
Nú er ég að lesa margfalt betri bók um hljóðfærafræði, týpísk bandarísk kennslubók sem er svo auðvelt að lesa og er alls ekki að teygja lopann.
Í dag koma sófarnir sem við pöntuðum fyrir ca. 5 vikum og þá verður íbúðin loksins komin í stand, svo gott sem.

Hafi ég verið "hooked on" fjölmiðlamálinu þá veit ég ekki hvernig á að lýsa fíkn minni hvað varðar forsetakosningarnar í Bandaríkjunum (eða BNA eins og fjölmiðlar eru að reyna að venja fólk á).
Á hverjum degi skoðar maður ruv.is, visir.is, mbl.is, newsweek.com og cnn.com, nokkrum sinnum á dag. Þetta er geysi spennandi. Auðvitað vonar maður að Kerry vinni, eða öllu heldur að Bush tapi. Það var athyglisverð skoðanakönnun birt um daginn þar sem kom í ljós að í langflestum löndum í heiminum myndi Bush skíttapa ef fólkið þar fengi að velja. Í mörgum löndum fengi hann minna en 10% fylgi. Í fyrra var birt könnun sem sýndi að Evrópubúar telja aðalógnina við heimsfriðinn vera George W. Bush, sem sagt ekki Saddam eða Usama heldur hann W.
Það var dáldið fyndið að sjá hvernig umræðan þróaðist eftir fyrstu kappræðurnar. Fyrst var sagt að þeir hefðu verið nokkuð jafnir þó Kerry hefði komið á óvart. Svo var sagt að fólki hefði þótt Kerry betri. Svo vann Kerry og núna er talað um að Bush hafi algjörlega klúðrað þessu. Þetta minnir mig á þegar ég fór á sinfóníutónleika með Mömmu. Í hléinu sögðum við að sólistinn hefði verið bara la la. Svo heyrði ég Mömmu segja að hún væri ekki hrifinn af honum, svo var hann alveg hryllilegur, eftir tónleikana sagði Mamma: "Veistu, ég er viss um að hann hafi verið fullur!"

Altso vinnan...
Það gengur bara svaka vel. Þ.e.a.s. mér gengur vel og ég held að flestir séu ánægðir með mig þarna, bæði samstarfsfólkið og safnaðarmeðlimir.
Eftir atvinnuviðtalið í sumar var ég nokkuð viss um að ég hefði verið ráðinn út af kórstjórnarhæfileikunum. Sú sem hafði hvað mest um þetta að segja er nokkurs konar skrifstofustjóri og syngur í kórnum. Hún hefur lýst því yfir að hún og kórinn sé mjög ánægð með mig.
En svo finn ég að sóknarpresturinn bindur vonir við að ég sé duglegur að halda tónleika. Það var nefnilega fyrir nokkrum árum organisti sem var menntaður hljómsveitarstjóri og þá blómstraði tónlistarlífið í kirkjunni. Ég man núna að í viðtalinu talaði presturinn um hvað hann var impóneraður með alla tónleikunum sem ég hafði haldið.
Svo finn ég að þau sem sjá um æskulýðsstarfsemina binda miklar vonir við mig. Þau eru alltaf að vitna í það sem ég skrifaði í umsóknina um að ég hafi verið í hljómsveit sem notaði meðal annars leikfangahljóðfæri.
Mér finnst hins vegar sumt ganga ansi hægt. Það vinna ca. 15 manns við söfnuðinn (ekki allir 100%) en yfirleitt tekur það voða langan tíma að gera eitthvað. Þetta er óttalega eitthvað sænskt. Mér finnst heimasíðan frekar misheppnuð og lítið af upplýsingum á henni. Ég spurði hvort ég gæti ekki séð um tónlistarhlutann sjálfur og þá fékk ég svarið: "En það eru tvær sem sjá um heimasíðuna" (önnur þeirra kann ósköp lítið á tölvur). Þegar ég spurði hvort ég gæti ekki bara séð um tónlistarhlutann fékk ég þetta týpíska sænska svar: "Já en hugsaðu þér, Magnús, ef allir starfsmenn gætu farið inn á heimasíðuna og gert bara hvað sem er..."
Ég fékk aðra tölvukonuna til að gefa mér notendanafn og leyniorð fyrir heimasíðuna. Ég gerði þetta á meðan skrifstofustjórinn er í burtu. Það verður athyglisvert að sjá hvað hún segir þegar hún kemur til baka.

OK OK.
Það er dáldið langt síðan ég bloggaði síðast. Þrír mánuðir. En það hefur svo sem ekkert mikið gerst síðan síðast. Við fórum til Íslands, ég spilaði á tónleikum í Hallgrímskirkju sem tókust voða vel og voru vel sóttir. Við giftum okkur og það heppnaðist betur en við þorðum að vona. Fórum með nokkra Svía í ferðalag um landið og þeir áttu ekki orð og eru enn brosandi út að Eyrasundi. Við fórum aftur út, fluttum til Stokkhólms, byrjuðum að vinna og eigum nú allt í einu peninga sem við erum voða dugleg að eyða.
Þannig að þið sjáið að það hefur svo sem ekki verið ástæða til að blogga miðað við þessa gúrkutíð.

Best af öllu finnst mér að kalla Hrafnhildi konuna mína. Ennþá betra að kalla hana eiginkonuna mína. Henni gengur voða vel í vinnunni. Og að taka lestina fram og til baka á hverjum degi er ekki eins mikið mál og hún hélt.

Skrámur er búinn að taka flutningana í sátt. Hann var ekki par hrifinn til að byrja með en ég er búinn að komast að því að það tekur hann tvo sólarhringa að sætta sig við breyttar aðstæður.

Við erum himinlifandi yfir því hvað brúðkaupið tókst vel og þökkum við öllum þeim sem hjálpuðu okkur við þetta og gaman að heyra hvað fólk var ánægt og skemmti sér vel. Það má sjá nokkrar myndir af okkur á heimasíðu Jóhannes Long: www.ljosmyndarinn.is undir liðnum brúðkaup.

Maaaar bloggar meira seinna. Á morgun skal ég segja frá vinnunni.

Við erum búin að finna pössun fyrir Skrám. Ein gömul kona sem býr í blokkinni vill endilega passa hann. Hún er mikill dýravinur og ætlar að taka hann með sér í sumarhúsið sitt sem liggur við Vänern (stóra vatnið hér í Svíþjóð). Honum á eftir að líða svooo vel.

Nú er ég að hlusta á mjög góðan þátt hennar Indru á Rás 1 um Charles Ives. Hann verður endurtekinn á fimmtudagskvöld fyrir þá sem misstu af og svo held ég að þetta sé sería sem verður á hverjum mánudegi kl. 16.15 og fjallar um tónskáld í Bandaríkjunum (eða BNA eins og farið er að skrifa).

Nú erum við farin að hegða okkur eins og túristar hér í Gautaborg. Um dagin fórum við í "Pödduna" sem er bátur fyrir túrista. Í dag fórum við í bátasafnið sem eru nokkur skip og bátar sem maður fær að skoða. Það var mjög gaman að "skríða" um í kafbátinum en svo vorum við með mjög leiðinlegan leiðsögumann sem var mjög þvoglumæltur, sagði frekar lítið, talaði lágt og beið ekki eftir að allir voru komnir til að hlusta á hann. Svo ætluðum við í "Varalitinn" sem er háhýsi hér í borg til að fá okkur kaffihressingu og njóta útsýnisins en það var nýbúið að loka kaffihúsinu. Þá tókum við eftir nýju hverfi við höfnina sem sennilega hefur verið hannað og byggt fyrir 10 til 15 árum og átti að vera voða nýtískulegt og smart en er eitthvað hálf mis. Við vissum alla vega ekkert af þessu. Þarna voru svo nokkrir bátar með veitingastöðum sem voru ekkert spes nema einn kínverskur sem var mjög flottur að utan alla vega.

Kem bráðum heim.

Ég var á tónleikum með karlakórnum Chanticleer frá San Fransisco og þvílíkt og annað eins. Þetta er einhverjir bestu tónleikar sem ég hef upplifað. Þeir eru 12 og syngja blandað (eins og Kings Singers nema hvað að þeir eru fleiri) og þeir sungu svo vel, tandurhreint og músíkalskt. Þá sárasjaldan að eitthvað var mögulega falskt þá heyrði maður það undir eins því allt annað var svo vel intónerað. Svo var svo gaman að þeir sungu án stjórnanda og fylgdust mjög vel hver með öðrum, skiptust á að gefa tóninn og að kynna prógrammið sem var ekki af verri endanum, allt frá endurreisnartónlist, hárómantík, nútímastykki og barbershop. Þeir tóku meðal annars Duke Ellington lag sem Komedian harmonist sungu og gerðu það mun betur en orginalið.
Hafi einhver möguleika á að heyra í þeim nokkurs staðar mæli ég eindregið með þeim. Þeir eru frábærir á tónleikum. Það eina sem ég hef út á þá að setja var að á stundum var þetta einum of fullkomið, aðallega hvernig þeir kóreógraferuðu uppstillingarnar. Meiri upplýsingar um kórinn á heimasíðu þeirra www.chanticleer.org

Ég var að ljúka við að semja brúðarmarsinn fyrir Hrafnhildi og er bara nokkuð ánægður með það stykki. Þegar ég var búinn að fá hugmyndina að verkinu þá var bara að púsla því saman. Það er eins og það hafi verið tilbúið og bara verið mitt að nálgast það. Ég ætlaði að hafa það í H-dúr (fyrir Hrafnhildi) en þegar ég raulaði það þá lenti ég alltaf í B-dúr. Svo þegar ég var búinn þá sá ég að ég hafði samið það í gamalli kirkjutóntegund (B-mixólýdísk) án þess að það hafið verið meiningin.